เธอถูกอุ้มลอยกลางอากาศ เท้าทั้งสองข้างยังคงดิ้นไปมา "ปล่อยดอกไม้! ดอกไม้จะไปกัดมันให้ขาด!"
"นั่นคือโคมไฟถนน ไม่ใช่สิ่งที่เธอกัดขาดได้"
"งั้นดอกไม้จะทุบมันทิ้ง!"
"เธอจะเอาอะไรทุบ?"
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก้มมองมือทั้งสองที่ว่างเปล่าของตัวเอง แล้วก็เงยหน้ามองเสาไฟสูงตระหง่าน ขมวดคิ้วคิดอย่างจริงจังกับปัญหานี้
เธอคิดอยู่ประมาณสองวินาที จากนั้นก็ยื่นนิ้วชี้ไปที่โคมไฟถนนดวงนั้น พูดอย่างมีเหตุผลว่า "นายทุบสิ นายมีแรงมากกว่าดอกไม้ นายช่วยดอกไม้ทุบมันที"
ลี่ซือเฉิงก้มมองเธอ
เธออยู่ในอ้อมแขนของเขา ดวงตาทรงกลีบบัวเบิกโตกลม ใช้นิ้วชี้ไปที่โคมไฟถนน สีหน้าจริงจังราวกับกำลังสั่งการศึกครั้งใหญ่
แสงแดดส่องลงบนใบหน้าของเธอ ส่องลงบนแก้มที่แดงเรื่อด้วยความตื่นเต้น และปลายหางตาสีแดงสดที่งดงาม
"...ฉันทุบโคมไฟถนนไม่ได้"
"ทำไมล่ะ? นายคือลี่ซือเฉิง มีอะไรที่นายทำไม่ได้? คืนนั้นในห้องหนังสือมีคนตายสามคน นายทำให้พวกเขาทุกคน—"
พูดมาถึงครึ่งประโยค ลี่ซือเฉิงก็ยื่นมือไปปิดปากเธอ
เธอจ้องเขา ส่งเสียงอ้อแอ้ แล้วพูดอู้อี้ผ่านฝ่ามือของเขา "—ยังไงนายก็ทุบได้"
เขาปล่อยปากเธอ แสงแดดส่องมาจากด้านหลังเธอ อาบร่างเธอไว้ในรัศมีสีทอง
"...ทุบไม่ได้ แต่หาคนมารื้อได้ ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป โคมไฟดวงนั้นจะไม่หันเข้าหน้าประตูอีก"
เธอดิ้นขาไปมาในอ้อมแขนของเขา นิ้วเท้าขดแล้วก็แผ่ออก เหมือนกระต่ายน้อยสองตัวที่กระสับกระส่าย