นางดูดนิ้วของเขา กลืนลงคออย่างเอร็ดอร่อย เสียงในลำคอดังละเอียดและละโมบ เหมือนสัตว์ตัวน้อยที่หิวโซจนในที่สุดก็เจอแหล่งน้ำ
ลี่ซือเฉิงก้มตามองนาง เลือดไหลซิบๆ ออกมาจากมุมปากของนางเล็กน้อย เขายกมือขึ้นใช้หัวแม่มือเช็ดให้เบาๆ
ผ่านไปประมาณสิบกว่าวินาที ความเร็วในการกลืนของนางก็ช้าลง ขนตากระพริบเล็กน้อย ในที่สุดก็ลืมตาขึ้นมาเป็นเส้นบางๆ
ดวงตาดอกท้อสองข้างนั้นกึ่งเปิดกึ่งปิด ง่วงนอนและอิ่มเอม รูม่านตาสีอำพันอ่อนฉาบไปด้วยไอน้ำชื้นบางๆ
นางยังคงอมนิ้วของเขาไว้ พลางส่งเสียง "อื้ม" อย่างไม่ชัดถ้อยชัดคำ
"ตื่นแล้ว?" ลี่ซือเฉิงถาม
นางไม่ตอบ เพียงแต่ดูดอีกครั้งอย่างแรง สังเกตว่าแผลที่ปลายนิ้วของเขาหยุดเลือดแล้ว ดูดไม่ออกมาอีก
นางขมวดคิ้ว คายนิ้วของเขาออกมา ก้มลงมองแผลเล็กๆ นั้น แล้วเงยหน้ามองเขา
"หมดแล้ว ฉันยังต้องการอีก"
ลี่ซือเฉิงดึงมือกลับ หยิบทิชชู่แผ่นหนึ่งมาเช็ดคราบเลือดที่ยังตกค้างอยู่ที่ปลายนิ้ว "หมดแล้ว ลุกขึ้นได้"
นางดื้อดึงไม่ยอมลุกจากตักเขา บิดตัวไปมาพร้อมเสียงงอแง ปกเสื้อเอียงไปข้างหนึ่งเผยให้เห็นหัวไหล่ขาวเนียนท่อนหนึ่ง
ในจังหวะนั้นเอง พ่อบ้านก็ปรากฏตัวที่หน้าประตูห้องนั่งเล่น เอ่ยถามอย่างนอบน้อมข้ามประตู "ท่านลี่ เที่ยงแล้ว จะให้จัดโต๊ะอาหารไหมเจ้าคะ?"
ลี่ซือเฉิงมองคนในอ้อมแขน นางยังคงดื้อดึงไม่ยอมขยับบนตักเขา ดวงตาดอกท้อครึ่งหลับครึ่งเปิด วางท่าแบบ "ฉันไม่หิว ฉันไม่กิน ฉันอยากได้แต่เลือด"