เขาถูกจ้องจนรู้สึกไม่สบายตัว สายตานั้นไม่เหมือนมองคน แต่เหมือนมองสิ่งมีชีวิตประหลาดบางอย่าง
“ท่านลี่ นี่...”
ลี่ซือเฉิงหันไปมองทางซุ้มประตู
เธอถูกจับได้ อีกทั้งยังหดตัวลงโดยไม่รู้ตัว ศีรษะถอยกลับไปครึ่งนิ้ว แต่นิ้วยังจับกรอบประตูไม่ยอมปล่อย
ดวงตาดอกท้อจ้องตรงมาที่เขา พร้อมทำปากเปล่าๆ ว่า เขาเป็นใคร?
ลี่ซือเฉิงหันกลับมามองคุณโจว
“คุณพูดต่อสิ”
น้ำเสียงคุณโจวแหบแห้ง “ครับๆ... ทางท่าเรือ ช่วงนี้มีคนจับตาดูอยู่ ท่านลี่คิดว่าเราควรหยุดสักสองวันไหม...”
ปากพูดเรื่องท่าเรือ แต่หางตาก็ยังเผลอมองไปทางซุ้มประตู
เธอยืนอยู่ตรงนั้น เอียงคอมองพวกเขาอย่างตั้งใจ
พอได้ยินคำว่า “ท่าเรือ” ก็กะพริบตา นึกถึงตอนนั้นในห้องหนังสือ ลี่ซือเฉิงบอกกับเธอว่า ท่าเรือคือที่ที่เรือจอดอยู่ที่ทะเล
เธอพยักหน้าที่ซุ้มประตู แล้วจู่ๆ ก็หันหลังเดินจากไป
เสียงฝีเท้าเบาราวแมว เท้าเปล่าเหยียบพรมแทบไม่มีเสียง
คุณโจวถอนหายใจโล่งอก ในที่สุดก็มีสมาธิกับการสนทนาได้เต็มที่
ไม่นานนัก เธอก็กลับมา
ในมือมีน้ำหนึ่งแก้ว
เธอถือแก้วน้ำ เดินผ่านซุ้มประตูโค้งเข้ามาในห้องนั่งเล่น เดินไปถึงหน้าคุณโจว แล้วยื่นแก้วให้
“คุณพูดเยอะแล้ว คงหิวน้ำแล้วใช่ไหม?”
ดวงตาดอกท้อมีความจริงใจไร้เดียงสา “ให้คุณดื่ม”