ลี่ซือเฉิงมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไป
บาดแผลที่คอข้างที่เธอกัดไว้ไม่ไหลเลือดแล้ว ขอบแผลยังชา ๆ เล็กน้อย
ในขณะที่กำลังจะหลับ ก็มีเสียงเล็ก ๆ ดังมาจากเตียง เสียงขวนขวายอะไรบางอย่างดังมาจากความมืด ตามด้วยเสียง "เป๊าะ"
ไฟหัวเตียงถูกเปิดขึ้น
แสงสีเหลืองนวลขับไล่ความมืดทั่วห้องออกไป
ลี่ซือเฉิงลืมตาขึ้น
เธอยืนอยู่ข้างเตียง เสื้อเชิ้ตคลุมตัวเอียง ๆ ผมสยาย ไหล่ร่วง มือทั้งสองประคองกระถางกล้วยไม้ปีศาจที่เพิ่งยกมาจากโต๊ะหนังสือ ท่าทางจริงจัง
"เธอทำอะไรอยู่?" เสียงแหบพร่าเพราะเพิ่งถูกปลุก
เธอวางกระถางดอกไม้บนโต๊ะหัวเตียง หันเข้าหัวเตียง แล้วปีนกลับขึ้นมาบนเตียง นอนตะแคง หันหน้าเข้าหากระถางดอกไม้
"จ้องมันไว้ ฉันจะได้สบายใจ"
"ฉันก็ยังเป็นฉัน เป็นดอกไม้ดอกหนึ่ง เป็นกล้วยไม้ปีศาจ"
ลี่ซือเฉิงได้แต่กุมขมับอย่างจนใจ
เธอยื่นปลายนิ้วแตะใบของกล้วยไม้ปีศาจเบา ๆ มุมปากโค้งขึ้น
รอยยิ้มนั้นบริสุทธิ์จนไม่เหมือนดอกไม้ปีศาจที่เพิ่งดูดเลือดมนุษย์มา กลับเหมือนเด็กหญิงที่ยังไม่รู้อะไรกำลังลูบคลำของเล่นสุดที่รักของตัวเอง
พอสัมผัสได้เต็มที่แล้ว เธอก็หดมือกลับ ดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดถึงคาง แล้วหลับตาลง
ครั้งนี้ เธอหลับจริง ๆ
ลี่ซือเฉิงลุกจากโซฟา เดินมาที่ข้างเตียง ก้มลงมองเธอ
เธอนอนหลับอย่างมีความสุข ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย ไร้กังวล ไม่มีความระวังตัวใด ๆ
เขายืนอยู่นาน ก่อนจะก้มตัวดึงผ้าห่มที่เลื่อนลงกลับขึ้นมาห่มปิดไหล่ที่เปลือยเปล่าของเธอ