"เรื่องที่ผู้การกู้ยืนยันมามันมากพอแล้ว"
ลี่ซือเฉิงขัดขึ้น "รูปนั้นเธอฉีกทิ้งไปแล้ว คนก็ได้เจอแล้ว ไม่มีอะไรต้องยืนยันอีก"
กู้หวยจื่อนิ่งไปครู่หนึ่ง
รู้จักกาลเทศะ ยกแก้วน้ำแข็งขึ้นมา แล้วลุกขึ้นยืน
"งั้นไม่รบกวนคุณลี่แล้ว"
เขาเดินไปสองก้าว แล้วก็หันกลับมา "อ้อ ใช่ คุณลี่ไม่อยู่บ้าน แล้วคนนั้น—"
"อยู่บ้านคนเดียว ปลอดภัยเหรอ?"
มือที่ลี่ซือเฉิงหมุนแก้วอยู่ หยุดไปครึ่งจังหวะ
เขาเอี้ยวตัว มองไปที่แผ่นหลังของกู้หวยจื่อ "ผู้การกู้แม้แต่เรื่องนี้ก็ต้องยืนยันด้วยเหรอ?"
กู้หวยจื่อโบกมือ "แค่ถามเล่น ๆ น่ะ"
พูดจบ แผ่นหลังก็หายไปที่ปลายทางเดิน
ลี่ซือเฉิงนั่งอยู่ที่บาร์ มองก้อนน้ำแข็งในแก้วที่ค่อย ๆ ละลาย สุดท้ายก็วางแก้วลง
หยิบบุหรี่ที่ยังไม่จุดขึ้นมา ออกจากบ่อนผ่านประตูด้านข้าง
ในคฤหาสน์ ไฟในห้องนอนชั้นสองมืดอยู่
ลี่หลานอินกำลังหลับลึก ในฝันเธอกำลังพายเรืออยู่กลางแม่น้ำน้ำตาล ชามน้ำตาลสี่ใบลอยอยู่บนผิวน้ำ เธอพายทีหนึ่ง ชามน้ำตาลก็ลอยเข้ามาใกล้ทีหนึ่ง
เธอยื่นมือไปคว้าชามน้ำงาดำ ปลายนิ้วเกือบจะแตะขอบชามแล้ว เท้าใต้เรือก็โยก—
ทั้งตัวเธอตกลงไปจากแม่น้ำน้ำตาล
"ตุบ" เสียงทึบ ๆ หนึ่งดังขึ้น
เธอตกจากเตียง
พรมช่วยรองรับแรงกระแทกไปส่วนหนึ่ง แต่เสียงที่ดังลงพื้นในห้องนอนที่เงียบสงบนั้นชัดเจนเป็นพิเศษ
เธอหมอบอยู่บนพรม นิ่งไปสองวิ
ผมสีเขียวอ่อนสยายเต็มพื้น ตัวเธอยังไม่ตื่นจากความฝันเรื่องแม่น้ำน้ำตาลเต็มที่