ลี่ซือเฉิงหยุดฝีเท้าลงเล็กน้อย
“……ก็เพราะว่าเธอเป็นต้นไม้ดอกไม้ไง”
เธอคิดอยู่นิดหน่อย “ต้นไม้ดอกไม้ นอนกับคนไม่ได้เหรอ?”
ลี่ซือเฉิงหลับตาลง
“……ไม่ได้”
เขาไม่ได้บอกเหตุผลที่แท้จริงให้เธอฟัง
ลี่ซือเฉิงนอนอยู่บนโซฟา ผ้าห่มคลุมถึงหน้าอก มือข้างหนึ่งรองท้ายทอย หลับตาอยู่
เงียบไปประมาณห้านาที
“——เธอหลับหรือยัง?”
ลี่ซือเฉิงไม่ตอบ
“ในกระถางถึงจะแข็ง……แต่ฉันชินแล้ว”
เสียงผ้าห่มดังกรอบแกรบ
“เตียงมันนุ่มเกินไป เหมือนลอยอยู่บนฟ้า”
“รู้สึกเหมือนจะตกอยู่ตลอด”
เงียบไปอีกไม่กี่วินาที
ลี่ซือเฉิงได้ยินเสียงเธอลุกขึ้นนั่งบนเตียง เสียงผ้าห่มร่วง แล้วก็เสียงเท้าเปล่าเหยียบลงบนพรม
เบามาก เหมือนแมวเดิน
เขาไม่ลืมตา
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ แล้วหยุดอยู่ที่ข้างโซฟา
“หลับจริง ๆ แล้วเหรอ?”
เธอย่อตัวลง เอียงคอมองใบหน้าของเขา
——สันคิ้วสูงจัง
——จมูกโด่งจัง
——ริมฝีปากบางจัง
ทนไม่ไหว ยื่นนิ้วออกไปแตะขนตาของเขา
ลี่ซือเฉิงลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว
สายตาสบกัน
เธอตกใจถอยหลัง ก้นกระแทกพื้นพรม ดวงตาดอกท้อเบิกกว้างกลมโต เหมือนแมวที่แอบขโมยปลาแล้วถูกจับได้
“……ฉันไม่ได้หลับ”
“ฉะ ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้หลับ”
เธอนั่งอยู่บนพรม พูดแข็ง ๆ “ฉันก็แค่……แค่อยากดูว่าเธอหนาวหรือเปล่า”