ในร้านตัดเสื้อแสงนวลตาสบายตา ชั้นวางผ้าหลายสิบผืนเรียงกันเป็นระเบียบ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้สนซีดาร์
ช่างฝีมือผู้มากประสบการณ์ท่านหนึ่งซึ่งผมหงอกขาวเดินออกมาจากห้องด้านใน พอเห็นลี่ซือเฉิงอุ้มนางเข้ามา ก็ชะงักไปเล็กน้อย
จากนั้นก็ยิ้มอย่างใจดี:
“คุณลี่ ชุดกี่เพ้าทำเสร็จแล้ว อยู่ในห้องด้านหลัง”
ช่างฝีมือพูดจบ ก็ขยับตัวหลบให้ทาง
พาพวกเขาผ่านประตูแคบๆ ที่มีม่านผ้าดอกไม้ห้อยอยู่ เดินเข้าไปในห้องด้านหลัง
ห้องด้านหลังเล็กกว่าร้านด้านหน้าเล็กน้อย
แต่แสงนุ่มนวลกว่า หน้าต่างที่หันไปทางทิศใต้สาดแสงแดดอบอุ่นเข้ามา
ส่องลงบนชุดกี่เพ้าสีแดงที่แขวนอยู่ตรงกลาง —
ช่างฝีมือค่อยๆ เปิดผ้าคลุมออก ชุดกี่เพ้าสีแดงก็ปรากฏขึ้น
ผ้าแพรสีแดงเปล่งประกายแวววาวนุ่มนวล คอเสื้อเป็นคอจีนทรงสูงเล็กๆ กระดุมมังกรเรียงรายตามชายเสื้อด้านข้าง
ชายกระโปรงพลิ้วไหวลงมา ทรงตัดเข้ารูปกับสรีระ ชายกระโปรงยาวจรดข้อเท้า กลีบของมันเหมือนดอกไม้เพิ่งเบ่งบาน
ลี่หลานอินซบอยู่บนบ่าของเขา ดวงตาดอกท้อเป็นประกาย:
“……สีนี้ สวยกว่าที่ดอกไม้คิดไว้อีก”
“……แดงเหมือนเลือดของคนปลูกดอกไม้……”
พูดจบ ก็ดิ้นในอ้อมแขนของเขา ส่งสัญญาณให้เขาปล่อยเธอลง
เขาวางเธอลงบนพรมสีเข้มผืนหนึ่งตรงกลาง เธอเดินเท้าเปล่าเข้าไป ยืนนิ่งอยู่หน้าชุดกี่เพ้าตัวนั้น