เสียงครางอือออของเธอถูกกลั้นไว้ในลำคอ ร่างทั้งร่างเงียบสงบลง
ขาเล็กไม่ถูไถอีกแล้ว ร่างกายก็หยุดดิ้น
เขาอมริมฝีปากล่างของเธอไว้ แล้วดูดเบาๆ หนึ่งที
เธอหลับตา ร่างกายอ่อนระทวยแนบชิดกับเขา แม้แต่ลมหายใจก็เบาลง
ครู่หนึ่ง เขาก็ปล่อยเธอ
สายตามองไปที่ริมฝีปากที่ถูกจูบจนเป็นประกายใสวาวของเธอ
"...ตอนนี้ยืนไหวหรือยัง?"
เธอลืมตา ดวงตาดอกท้อฉาบไปด้วยชั้นน้ำใสๆ เสียงอ่อนลงมาก:
"...ยืนไหวแล้ว แต่ดอกไม้รู้สึกว่าหน้าอกอึดอัดนิดหน่อย—"
ได้ยินดังนั้น ดวงตาของลี่ซือเฉิงก็ยิ่งหม่นลง
"ติดกระดุมให้เรียบร้อยก็ไม่อึดอัดแล้ว"
เขาก้มหน้าลง ติ๊ดกระดุมคอเสื้อสองเม็ดสุดท้ายให้เธอ
ครั้งนี้เธอไม่กล้าส่งเสียงงอแงหรือขยับตัวอีก
ปล่อยให้ชุดกี่เพ้าค่อยๆ กระชับเข้ากับตัวเธอทีละนิด แต่หน้าอกกลับยิ่งอึดอัดขึ้นเรื่อยๆ
ชุดกี่เพ้าสีแดงแนบกระชับเข้ากับร่างกายของเธอ ผ้าหนุ่มนุ่มแต่ให้ความรู้สึกโอบรัดแน่นหนา
โดยเฉพาะสองเนินเนื้อขาวเนียนที่อยู่ตรงหน้าอก
ถูกผ้าแพรสีแดงเข้มโอบรัดไว้อย่างเรียบร้อย ผ้าสีนั้นแนบกระชับเข้ากับรูปทรงของมัน อึดอัดจนเธอหายใจไม่ออก
เธอก้มมองเส้นโค้งที่ถูกผ้าห่อหุ้มไว้ กัดริมฝีปากล่าง
ดวงตาดอกท้อเพราะความรู้สึกอึดอัดจนพูดไม่ถูกนั้น ค่อยๆ แดงก่ำ ดูเหมือนกระต่ายน้อยที่ถูกขังไว้ในกรง
เธออยากเอ่ยปากให้เขาช่วยยกให้หน่อย เหมือนครั้งที่แล้ว เพื่อที่มันจะได้ไม่ห้อยย้อยจนหนักอึ้งขนาดนั้น