"สิบแปดก็ยังเป็นเด็ก"
""ดอกไม้ที่คนปลูกเลี้ยงไว้ จะโตแค่ไหนก็ยังเป็นเด็ก""
เธอขมวดคิ้ว พึมพำเบา ๆ หนึ่งประโยค
"...แล้วดอกไม้เมื่อไหร่ถึงจะได้โทรศัพท์มือถือเป็นของตัวเองสักที?"
"เมื่อผมไม่อยู่บ้าน"
"เวลาที่เธออยู่บ้านคนเดียว แล้วจำเป็นต้องติดต่อคนปลูกดอกไม้ โทรศัพท์จะปรากฏขึ้นในกระเป๋าเธอเอง"
พูดจบ ไม่รอให้เธอถามต่อ
ลี่ซือเฉิงก็อุ้มเธอขึ้น แล้วเดินตรงไปทางห้องนอน
เธอซบอยู่บนไหล่เขา นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง
"...ตอนนี้ดอกไม้ไม่มีโทรศัพท์แล้ว ดอกไม้ขอถามคนปลูกดอกไม้อีกหนึ่งคำถามได้ไหม?"
ฝีเท้าเขาไม่หยุด: "...ถามสิ"
"...หนอนตัวใหญ่ จะโตขึ้นเหมือนดอกไม้ด้วยไหม?"
ลี่ซือเฉิงได้ยินคำถามของเธอ ฝีเท้าชะงักไปเล็กน้อย
ยกมือขึ้นตบก้นเธอเบา ๆ หนึ่งที
"...ลี่หลานอิน ตอนนี้เธอควรนอนให้เรียบร้อยที่สุด คำถามที่ไม่ควรถามอย่าถาม"
เธอถูกเขาตบ ซบอยู่บนไหล่เขาหดตัวเล็กน้อย
"...ดอกไม้แค่ถามหนึ่งคำถาม คนปลูกดอกไม้ไม่อยากตอบก็ไม่ต้องตอบสิ ทำไมต้องตบก้นดอกไม้—"
เขาวางเธอลงบนเตียง ก้มตัวลงมองเธอ
"...เพราะถ้าถามต่อ คืนนี้ก็ไม่ต้องนอนแล้ว"
เธอนอนหงายบนเตียง ชั่งน้ำหนักดู
"...งั้นคนปลูกดอกไม้บอกคำตอบดอกไม้ ดอกไม้จะนอน"
เขาโน้มตัวคร่อมอยู่ด้านบน มองเธอในท่าทางที่ถ้าไม่ได้คำตอบแล้วจะไม่ยอมหลับตานั้น
"...หนอนตัวใหญ่จะไม่โตเหมือนดอกไม้"
"มันไม่โต"
"ทำไมล่ะ? ดอกไม้ยังโตได้ คนปลูกดอกไม้ก็โตได้ ทำไมหนอนตัวใหญ่ถึงโตไม่ได้?"