หลี่หลานอินมุมปากโค้งขึ้น กำลังจะเอ่ยอะไรอีก
คิ้วของเขากระตุกเล็กน้อย
ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ "เข้าสังคม" ต่อ ../../..ฯลฯ เขาก้มตัวอุ้มเธอวางลงที่เบาะหลัง แล้วตามเข้าไปนั่งด้วย
ประตูรถปิดลงเพียงเสี้ยววินาที เขาก็ยื่นมือดึงเธอขึ้นจากเบาะ วางลงบนตักของตัวเอง
เธอยังนั่งไม่มั่นคงดี เขาก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง
ริมฝีปากแนบชิดขอบคอเสื้อกี่เพ้าตั้ง แตะลงบนแผ่นผิวบริเวณท้ายทอยที่โผล่พ้นออกมา
คำพูดที่เธอเตรียมไว้ถูกจูบนั้นกลืนหายไป เธอหดคอเล็กน้อย:
"...คนปลูกดอกไม้ นายทำอะไรน่ะ ยังไม่ได้ถามเรื่องดอกไม้เสร็จเลย—"
"ถามเสร็จแล้ว"
เสียงของเขาดังขึ้นข้างลำคอเธอ ลมหายใจอุ่นๆ พัดผ่านผิวหนังหลังใบหูของเธอ
"เขาบอกว่าเธอสวย ก็พอแล้ว"
"ดอกไม้ยังอยากถามเขาอีกว่า ดอกไม้สวย หรือคนปลูกดอกไม้สวย—"
"เขาไม่กล้าตอบ"
พูดพลาง ริมฝีปากเลื่อนลงมาตามลำคอของเธอเล็กน้อย
"แล้วก็ ตอนเธอใส่ชุดกี่เพ้าตัวนี้ ต้องให้คนปลูกดอกไม้เห็นคนเดียวเท่านั้น"
"...ดอกไม้ใส่ชุดกี่เพ้าตัวนี้ไปจดทะเบียน ก็มีคนเห็นดอกไม้เหมือนกันนี่นา—"
เขเงยหน้าขึ้น สายตามองไปที่ใบหน้าที่เริ่มแดงเรื่อของเธอ
"นั่นเป็นเรื่องสำคัญ มันต่างกัน"
พูดจบ ก็ยื่นมือจัดคอเสื้อกี่เพ้าให้เรียบร้อยเล็กน้อย แล้วเอนตัวกลับไปพิงเบาะ