พูดจบ เธอก้มลงมองปกเสื้อที่ถูกติดกระดุมเรียบร้อยของตัวเอง
“……เจ้าก้อนแป้งของดอกไม้ตั้งขึ้นมาแล้ว——”
เธอยื่นมือกดลงบนหน้าอกตัวเองเบาๆ
“มันยังไม่ย่อลง มันยัง——”
เขามองท่าทางงุ่นง่านของเธอ แล้วยื่นมือมากุมมือเธอที่กดอยู่บนหน้าอกเบาๆ
“……คนปลูกดอกไม้คลึงมันหน่อย มันก็ย่อลงแล้ว”
เธอกะพริบตา: “จริงเหรอ?”
เขาจับฝ่ามือเธอคลึงไปมาที่ตรงนั้นเบาๆ
“……ตอนนี้ล่ะ?”
“……เหมือนจะย่อลงจริงๆ ด้วย——”
“ทำไมเธอแค่คลึงสองทีมันก็เชื่อฟัง——”
“……เพราะว่าดอกไม้เป็นดอกไม้ที่คนปลูกดอกไม้ปลูกไว้ไง”
“คนปลูกดอกไม้รู้ว่าดอกไม้ต้องการน้ำตอนไหน ต้องการพรวนดินตอนไหน ต้องการให้คลึงตอนไหน”
“แล้วถ้าต่อไปดอกไม้ใส่ชุดกี่เพ้าตัวนี้ แล้วมันตั้งขึ้นมาอีก ดอกไม้คลึงเองได้ไหม?”
เขาลูบหัวเธอ
“……ไม่ได้ คนปลูกดอกไม้จะคลึงให้”
“แล้วตอนที่เธอไม่อยู่ล่ะ?”
“ตอนที่คนปลูกดอกไม้อยู่ มันไม่ต้องตั้งขึ้นมา ตอนที่คนปลูกดอกไม้ไม่อยู่——”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “มันก็ไม่ควรตั้งขึ้นมาเหมือนกัน”
“งั้นดอกไม้จะรอให้คนปลูกดอกไม้มาคลึง ดอกไม้ไม่จับมันเอง”
แล้วเธอก็ลดหัวลง พูดคุยกับสองก้อนแป้งนั่น:
“พวกเธอได้ยินไหม? ตอนที่คนปลูกดอกไม้ไม่อยู่ พวกเธออยู่เฉยๆ อย่าตั้งขึ้นมา ตอนที่คนปลูกดอกไม่อยู่——”
“พวกเธอตั้งขึ้นมาได้ ไม่เป็นไร เพราะคนปลูกดอกไม้จะคลึงให้พวกเธอย่อลงเอง”
เขามองท่าทางจริงจังของเธอ
“……เธอบอกพวกมัน แล้วพวกมันฟังเข้าใจเหรอ?”
เธอพยักหน้า
“เข้าใจสิ ดอกไม้กับพวกมันเป็นเนื้อเดียวกัน ดอกไม้ฟังเข้าใจ พวกมันก็ฟังเข้าใจ”