รถนักโทษที่สั่นคลอนแล่นมุ่งหน้าเข้าสู่หุบเขาลึก ท่ามกลางการคุ้มกันของรถทหารสามคันทั้งด้านหน้าและด้านหลัง
รถทหารแต่ละคันมีทหารถือปืนไม่ต่ำกว่าสิบนายประจำการอยู่
เมื่อเผชิญหน้ากับขบวนคุ้มกันอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ โจวตู้กลับไม่แสดงทีท่าแปลกใจแม้แต่น้อย
ในกองทัพ โจวตู้เคยได้ยินเรื่องเล่าลือและข้อมูลมากมายเกี่ยวกับเรือนจำแห่งนี้
และในจำนวนนั้น
หลายคนไม่น้อยที่ถูกหน่วยรบพิเศษที่เขานำทัพจับส่งเข้ามาที่นี่
เรือนจำฉือเซียง... เรือนจำที่โหดร้ายที่สุดในประเทศนับตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ดั่ง'วิหารเทพยมราช'บนโลกมนุษย์
ภายในคุมขังล้วนเป็นนักโทษประหารที่อันตรายและโหดร้ายที่สุดจากทั่วทุกสารทิศของประเทศ
ไม่ว่าจะเป็นคนเป็นหรือคนตาย เมื่อเข้ามาที่นี่แล้ว ย่อมไม่มีทางหลบหนีออกไปได้อีก
เจตนารมณ์ของประเทศก็คือ การให้กลุ่มคนที่ก่อกรรมทำชั่วสุดประมาณเหล่านี้มารวมตัวกันในที่แห่งนี้ เพื่อฆ่าฟันกันเอง ปล่อยให้อยู่กันแบบเอาตัวรอดไปวัน ๆ!
เพื่อป้องกันการหลบหนีของเหล่าอาชญากร เรือนจำฉือเซียงจึงถูกสร้างขึ้นมาอย่างแน่นหนาราวกับกำแพงเหล็กกล้า
ถึงขนาดที่เพื่อรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันต่างๆ ยังได้ส่งกองพลทันสมัยชั้นยอดถึงสามกองพลมาประจำการป้องกัน
ภายใน... ไม่มีกฎเกณฑ์ มีแต่เพียงความชั่วร้ายและการฆ่าฟันเท่านั้น!
แต่... โจวตู้ไม่ศรัทธาในโชคชะตา เขามีความมั่นใจอย่างสัมบูรณ์ในความสามารถของตนเอง
ขอเพียงมีชีวิตอยู่รอด... ก็ยังมีโอกาสได้ก้าวออกจากเรือนจำฉือเซียงได้อีก!!
เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า ในพริบตาก็ล่วงเลยมาห้าวัน
ในห้าวันนี้ รถนักโทษได้ค่อย ๆ ขนนักโทษประหารเข้ามาอีกหลายสิบคน
แต่สำหรับการมาของคนเหล่านี้ โจวตู้มิได้แสดงความใส่ใจแม้แต่น้อย
ในระหว่างการเดินทางคุมตัว ไม่ว่าจะนานแค่ไหน จะไม่มีข้าวและน้ำให้
ดังนั้น เพื่อรักษาสภาพร่างกายให้พร้อมเต็มที่สำหรับการเผชิญหน้ากับชีวิตนรกที่กำลังจะมาถึง
โจวตู้จึงรักษาสภาพนิ่งเฉย นิ่งสงบ ไม่พูดไม่จา เหมือนอยู่ในสภาวะจำศีลตลอดเวลา
แต่... ฟ้าฝนก็ไม่เป็นไปตามใจปรารถนา
พร้อมกับนักโทษหนักอีกคนถูกนำขึ้นรถ
เสียงอันเหี้ยมโหดปนเปื้อนไปด้วยความบ้าคลั่ง ก็ดังขึ้นข้างหูของโจวตู้ในทันใด
"ไอ้หนู... ข้าเห็นหนูหน้าคุ้น ๆ นะ?"
ลมร้อนที่โชยมากับกลิ่นคาวเลือดทำให้โจวตู้ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาลืมตาขึ้นเล็กน้อย ก็เห็นใบหน้าเกลี้ยงเกลาหัวล้านของชายคนหนึ่งยื่นเข้ามาใกล้เบื้องหน้า
เมื่อเห็นโจวตู้ไม่ตอบสนองใด ๆ ชายหัวล้านร่างกำยำผู้นั้นก็หัวเราะเย็นชาเสียงแหบเห kinder:
"หนู... เคยเป็นทหารมาก่อนใช่ไหม?"
ดวงตาของโจวตู้หรี่ลงเล็กน้อย: "ถ้าอยากตายตอนนี้... ข้าจะจัดการให้"
"เหอะ ๆ ๆ..." เสียงหัวเราะอันบิดเบี้ยวดังก้องไปทั่วรถนักโทษ
เหล่านักโทษโดยรอบต่างถูกสิ่งที่เกิดขึ้นดึงดูดความสนใจ
ต่างคนต่างมองโจวตู้กับอีกฝ่ายด้วยสายตาที่ทั้งสงสัยและคาดหวัง
"ตาย? ฉู่เคยตายมาแล้วรอบหนึ่ง" ชายหัวล้านหัวเราะอย่างขาดความเป็นมนุษย์
พร้อมกับที่เขาก้มหน้าลง
ที่บริเวณท้ายทอยของเขา รอยกระสุนทะลุอันน่าสยดสยองปรากฏให้เห็น
"หนูไม่จำฉู่ได้ แต่ฉู่จำหนูได้ทั้งชาติเลย
ปีนั้นกระสุนนัดนี้เกือบทำให้ฉู่ตายคาที่
โชคดีที่ฉู่ชีวิตยังไม่ถึงฆาต เลยรอดออกมาจากโรงพยาบาลได้
ไม่งั้น... ฉู่จะมีโอกาสได้เจอไอ้สัตว์เดรัจฉานอย่างหนูอีกได้ยังไง?"
คำพูดนี้ทำให้ดวงตาของโจวตู้หรี่ลงเล็กน้อย
สองปีครึ่งก่อน ตนเคยจับกุมแก๊งอาชญากรสุดโหดเหี้ยมกลุ่มหนึ่งที่ชายแดน
ด้วยกฎหมายกำหนดไว้ว่า หากนักโทษบาดเจ็บระหว่างการจับกุม ต้องทำการช่วยเหลือตามหลักมนุษยธรรม
ดังนั้น ไอ้คนที่ถูกตนเองยิงเข้าที่ท้ายทอย จึงถูกส่งเข้าโรงพยาบาล
ต่อมา... คนผู้นั้นถูกแก๊งที่เหลือช่วยตัวออกไป
และยังโหดเหี้ยมฆ่าตำรวจในโรงพยาบาลกับผู้บริสุทธิ์อีกหลายคน
โจวตู้จับกุมอาชญากรมาหลายคน เขาจำหน้าคนไม่ค่อยได้
แต่สำหรับเรื่องราว... เขาจำได้แม่นยำอย่างยิ่ง
"ดูท่าครั้งนี้... เจ้าคงไม่มีโชคดีแบบนั้นอีกแล้ว" โจวตู้เยาะเย้ยอย่างเย็นชา
คำพูดนี้ยิ่งทำให้ใบหน้าที่น่าเกลียดอยู่แล้วของชายหัวล้านดูดุร้ายยิ่งขึ้น
"ฉู่คิดมาตลอดว่าชาตินี้คงไม่ได้แก้แค้นแล้ว
ตอนนี้ก็ดี... หน่วยจ้าวโจวผู้เลื่องชื่อ ฝีมือปืนก็ไม่เลวจริง ๆ
ไม่รู้ว่าฝีมือตัวต่อตัว... จะเป็นเช่นไร?"
คำพูดนี้จบลง!
ดวงตาของชายหัวล้านเบิกกว้างในทันใด
กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นกระจายออกมาจากร่างของเขาอย่างกึกก้อง
นั่นคือกลิ่นคาวเลือดอันเป็นเอกลักษณ์ของคนที่เอาชีวิตเข้าล่อ!!
"ตายซะเถอะ!!" เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวดังก้องไปทั่วทั้งตู้รถ
ฝ่ามือของชายหัวล้านถูกยกขึ้นอย่างรุนแรง แล้วพุ่งฟาดลงมาที่กะโหลกศีรษะของโจวตู้ด้วยความบ้าคลั่ง
การโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวครั้งนี้ทำให้เหล่านักโทษโดยรอบต่างเบิกตากว้าง
ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นี้ล้วนเป็นเซียนในวงการ เพียงมองปราดเดียวก็รู้ว่าพลังของคนผู้นี้ช่างน่ากลัวเพียงใด!!
แต่...
วูบ——
การโจมตีที่เต็มไปด้วยพลังนี้
กลับพลาดอย่างชาญฉลาดและแม่นยำ เมื่อโจวตู้เอี้ยวตัวหลบเพียงเล็กน้อย
ชายหัวล้านไม่คิดว่าโจวตู้จะมีปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็วเพียงนี้
ฝ่ามือที่พลาดเป้าจึงคิดจะตวัดไปด้านข้างทันที
แต่...
ปัง!
เสียงกระแทกดังขึ้น
โจวตู้นั่งตัวงออยู่กับที่ แม้แต่ยกมือยังไม่ยก
เพียงแค่เบี่ยงตัวเข้าประชิด
ก็กระแทกฝ่ามือของอีกฝ่ายเข้ากับตัวถังรถอันแข็งแกร่งอย่างแรง
ชายหัวล้านตกใจในใจ ร่างที่บิดเบี้ยวทำให้เขารีบดึงมือกลับโดยสัญชาตญาณ
แต่ยังไม่ทันได้ออกแรง
เข่าก็ของโจวตู้ถูกยกขึ้นอย่างรุนแรง แล้วกระแทกเข้าไปที่เป้าของเขาอย่างหนัก
"โอ๊ย!!" การโจมตีที่ไร้มารยาทเล็กน้อยนี้ ทำให้เหล่านักโทษที่เหลืออยู่ต่างสะเทือนไปทั้งตัว
พวกเขา... ราวกับได้ยินเสียงไข่แตก!!
"โอ๊ยยยย!!" เสียงร้องโหยหวนสุดแสนสยดสยองดังขึ้นทันใด ราวกับจะทะลุทะยานผ่านเมฆ
นี่คือเสียงคำรามที่ชายหัวล้านร้องออกมาเมื่อเจ็บปวดทรมานอย่างสาหัส
อย่างไรก็ตาม โจวตู้ไม่ใช่คนใจอ่อน
เขามองสภาพอันน่าเวทนาของชายหัวล้านราวกับไม่เห็น ไม่ได้รับผลกระทบจากเสียงร้องที่สะเทือนใจแต่อย่างใด
เพียงเห็นเขาออกแรงที่เท้าอย่างกะทันหัน กวาดขาออกมาหนึ่งทีอย่างรวดเร็วราวกับพายุหมุน
ลูกเตะนี้แฝงไว้ด้วยพลังมหาศาล กวาดชายหัวล้านล้มลงกับพื้นอย่างแรงโดยตรง
ชายหัวล้านกระแทกพื้นอย่างหนัก ร่างกับพื้นกระทบกันเกิดเสียงอู้อี้
เบื้องหน้าของเขาพร่ามัว เห็นเพียงฝ่าเท้าขนาดมหึมาค่อย ๆ ทะยานเข้ามาหาเขาราวกับภูเขาไท่ซานถล่มทับไข่
ฝ่าเท้านั้นเร็วราวสายฟ้าแลบ ทำให้เขาไม่มีโอกาสตอบสนองใด ๆ ทั้งสิ้น ไม่ต้องพูดถึงการหลบหนีเลย!!
ได้ยินเพียงเสียง "ปัง" อันดังสนั่น
ฝ่าเท้าของโจวตู้เหยียบลงบนลำคอของชายหัวล้านได้อย่างแม่นยำ
พลังของลูกเตะนี้รุนแรงน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
ราวกับเหยียบลงบนกิ่งไม้ที่เปราะบาง ทำให้ลำคอของชายหัวล้านแหลกสลายทันทีในพริบตา
พร้อมกับเสียง "ก๊อบ" อันน่าสยดสยองของกระดูกแตก ลำคอของชายหัวล้านก็ขาดสะบั้นสิ้นเชิง
ฟองเลือดพุ่งออกมาจากปากของเขาอย่างไม่หยุดหย่อน
ชายผู้เคยหยิ่งผยองเกรียงไกร
ในยามนี้ทำได้เพียงเบิกตากว้าง มองโจวตู้ด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ร่างกายของเขาเริ่มกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้
ทุกครั้งที่กระตุกจะมาพร้อมกับความเจ็บปวดรวดร้าว และความเจ็บปวดนั้นก็ยิ่งทำให้การกระตุกของเขารุนแรงขึ้น
เป็นเช่นนี้ ในท่ามกลางการกระตุกครั้งแล้วครั้งเล่า
ร่างกายของชายหัวล้านก็ค่อย ๆ หยุดนิ่ง ในที่สุดก็อ่อนปวกเปียก สิ้นไร้ซึ่งลมหายใจ
ตั้งแต่เริ่มต่อสู้จนจบสิ้น ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น
จนกระทั่งผ่านไปหลายลมหายใจ เหล่านักโทษถึงได้ตั้งสติได้
ถึงแม้ภายนอก พวกเขาจะเป็นคนชั่วที่ฆ่าคนไม่ยั้งนับไม่ถ้วน เคยเห็นศพมานับไม่ถ้วน
แต่ในยามนี้... พวกเขาก็ยังคงมองทุกสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าด้วยสีหน้าสยดสยอง
ต้นกำเนิดของความหวาดกลัวนั้น มิใช่ศพของชายหัวล้าน
แต่เป็น... โจวตู้ที่ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วก้มหน้าหลับตาลงอีกครั้ง!!
ตลอดตั้งแต่ต้นจนจบ ไอ้หมอนี่ไม่เคยแม้แต่จะลุกออกจากที่นั่งของมันเลย!!
ไอ้หมอนี่... มันเป็นสัตว์ประหลาดอะไรกันแน่?!?!