ความเคลื่อนไหวภายในรถนักโทษเริ่มเป็นที่สังเกตของขบวนคุ้มกันแล้ว
แต่... ทหารทุกนายกลับไม่ไหวหวั่นแม้แต่น้อย
อาชญากรที่ถูกขังในรถคันนี้ ล้วนถูกส่งตัวไปยังเรือนจำฉือเซียงทั้งสิ้น
พวกเขารู้ดีแก่ใจ
คนที่ก้าวเข้าไปในนรกบนดินแห่งนี้ ไม่ถือเป็นคนอีกต่อไป
ไม่ว่าจะตายเร็วหรือตายช้า ก็ไม่ส่งผลกระทบอะไรต่อพวกเขาเลย
ด้วยเหตุการณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ นั้น รถนักโทษก็กลับเข้าสู่ความเงียบสนิทอีกครั้ง
เวลาผ่านไปท่ามกลางความทรมานอันยาวนาน จนกระทั่งสองวันต่อมา
ยิ่งรถนักโทษแล่นเข้าสู่ภูเขาลึก ต้นไม้รอบข้างก็ยิ่งหนาแน่นขึ้น
ในที่สุด หลังจากผ่านด่านตรวจที่ทหารชั้นยอดเฝ้าหนาหลายต่อหลายด่าน อาคารใหญ่โตอลังการหลังหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน
พร้อมกับขบวนรถที่หยุดลง เสียงเข้มงวดก็ดังขึ้น
"ทุกคนลงจากรถ!!"
ประตูรถเปิดกว้าง เหล่าคนที่ถูกโซ่ตรวนล่ามมือเท้าก้าวลงมาทีละคน
บนพื้นดินโคลนทั้งสองข้าง
ทหารถือปืนเกือบสามสิบนาย ล้อมนักโทษกลุ่มนี้ไว้อย่างแน่นหนา
และบนหอสังเกตการณ์เบื้องบน
ยังมีทหารติดอาวุธมากมายนับไม่ถ้วนเดินตรวจตราไปมา
ยิ่งไปกว่านั้น.... ด้านบนยังติดตั้งปืนกลหนักเป็นแถว!!
ความเข้มงวดอันน่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ ทำให้นักโทษหลายคนหน้าถอดสีทันที
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาตกใจกับมาตรการป้องกันที่ราวกับป้อมปราการทางทหาร
ชายผู้มีท่าทางเป็นนายทหารคนหนึ่ง ถือบัญชีรายชื่อเดินมาข้างหน้าทุกคน
"ก่อนอื่น ผมขอต้อนรับพวกแก สัตว์เดรัจฉานทั้งหลาย ที่มาถึงที่นี่"
"ผมรู้ว่า ในหมู่พวกแกมีทั้งเจ้าพ่อใต้ดิน"
"มีทั้งคนเก่งด้านเทคโนโลยีการเงิน มีทั้งพวกคลั่งฆ่าคนตายด้านไม่เลือกหน้า"
"แต่พวกแกจงจำไว้ นี่คือเรือนจำฉือเซียง"
"ที่นี่! สิ่งที่พวกแกเคยมีทั้งหมดไร้ค่า"
"ชาตินี้พวกแกไม่มีทางมีสิทธิ์เป็นคนอีก! พวกแก! ยังเลวกว่าสัตว์เดรัจฉานซะอีก!!"
นายทหารไม่ได้พูดอะไรอีก หยิบบัญชีรายชื่อขึ้นมา
"ตอนนี้ฉันจะเริ่มจัดสรร ใครถูกเรียกชื่อให้ออกมา ยืนต่อแถวตามหัวหน้าแถว!"
"หวังไห่หยาง! คุกเหล็ก ลานแรก!"
"สวีลี่ชุน! เรือนหญิง ชั้นสาม!"
........
"หวังจง! คุกเหล็ก ลานเจ็ด!"
"โจว..ตู้! เข้าคุกมรณะ!"
คำสั่งของนายทหารเป็นระเบียบเรียบร้อย
แต่เมื่อเขาอ่านถึงชื่อสุดท้าย กลับหยุดไปชั่วขณะ
แววตาเหมือนมีความเสียดายแฝงอยู่ มองอย่างมีความหมายเล็กน้อย
จากนั้นก็พับบัญชีรายชื่อ พยักหน้าให้ทหารหัวหน้าแถวที่จัดขบวนไว้แล้ว
วินาทีต่อมา
ประตูเหล็กสูงใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าทุกคน เปิดออกเป็นช่องเล็ก ๆ พอให้คนสองคนเดินเข้าไป
เมื่อทหารหัวหน้าก้าวนำ ขบวนก็เริ่มเคลื่อนช้า ๆ
เมื่อก้าวเข้าไปข้างใน
นิสัยการสอดแนมที่ผ่านการฝึกฝนมาหลายปีของโจวตู้
ทำให้เขาประเมินนรกบนดินแห่งนี้ที่เคยได้ยินชื่อแต่ไม่เคยเห็นโดยสัญชาตญาณ
ผ่านด่านแรก
กำแพงเมืองและประตูเมืองสูงตระหง่านเสียดฟ้าก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า รู้สึกเหมือนไม่มีทางข้ามไปได้
ด่านคู่กันนี้ราวกับกำแพงทองแดงเหล็กกล้า คุ้มกันความปลอดภัยของเรือนจำฉือเซียงอย่างแน่นหนา
จะปีนข้ามกำแพงเมืองแบบนี้ไปได้ ก็เหมือนฝันกลางวัน
และบนกำแพงเมือง ยังมีจุดซุ่มยิงอันน่าหวาดกลัว แท่นยิงปืนกล และทหารยามนับไม่ถ้วน
"พวกคุกเหล็กตามฉันมา!" พร้อมกับเสียงเรียกของทหารหัวหน้าคนหนึ่ง
ขบวนก็แยกออกเป็นสามกลุ่ม มุ่งหน้าไปยังประตูเหล็กสีแดงสามบาน
แต่เมื่อโจวตู้จะเข้าคุกมรณะ
หัวหน้าทีมกลับหันมาพูดกะทันหัน: "นาย ไปอาคารผู้บริหารก่อน!"
"ผู้บริหาร?" โจวตู้ไม่รู้ว่าผู้บริหารหมายถึงอะไร แต่ตอนนี้ในฐานะนักโทษ เขาทำได้เพียงทำตามคำสั่ง
ตามทางที่คดเคี้ยวไปมา ประมาณสิบนาทีต่อมา
ภายใต้การนำของทหาร เย่เฟิงเดินเข้าไปในห้องทำงานห้องหนึ่ง
"ผู้อำนวยการเจิ้ง! นักโทษคุกมรณะโจวตู้ นำตัวมาแล้ว!"
ตามเสียงมองไป ก็เห็นชายในเครื่องแบบทหารนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน
แต่ใบหน้านั้น.... ทำเอาคิ้วของโจวตู้ขมวดทันที
ผู้อำนวยการเจิ้งคนนี้..... เหมือนเขาเคยรู้จัก!!
"โจวตู้อยู่ต่อ ที่เหลือออกไปปิดประตู" ชายที่ถูกเรียกว่าผู้อำนวยการเจิ้งกวักมืออย่างไม่ใส่ใจ
เมื่อทหารปิดประตูจากไปแล้ว ดวงตาของเขาก็จ้องโจวตู้ไม่วางตา:
"เป็นไง? ไม่รู้จักฉันแล้วหรือ?"
"เจิ้งหมิง?" ท่าทีของผู้อำนวยการเจิ้งทำให้ข้อสันนิษฐานในใจโจวตู้ได้รับการยืนยัน เขาอุทานด้วยความประหลาดใจทันที
"ฮ่า ๆ โจวตู้ นานแล้วนะไม่ได้เจอกัน" เจิ้งหมิงหัวเราะเบา ๆ และส่งสัญญาณให้เย่เฟิงนั่งลง
คิ้วของโจวตู้กระตุกขึ้นทันที
คนผู้นี้! คือหนึ่งในเพื่อนร่วมหน่วยรบพิเศษของเขาในอดีต!
เพียงแต่.... ในการปฏิบัติภารกิจครั้งหนึ่ง เขาได้รับบาดเจ็บโดยไม่คาดคิด และต้องเสียใจที่ต้องออกจากหน่วย
โจวตู้นั่งลงอย่างช้า ๆ พลางพูดด้วยความดีใจบ้าง:
"ได้ข่าวว่าหลังจากนายบาดเจ็บก็ถูกย้ายไปอยู่เรือนจำ ไม่คิดเลย.... ว่ามันจะอยู่ที่นี่"
เจิ้งหมิงไม่ได้ตอบโดยตรง แต่จ้องมองโจวตู้ด้วยแววตาเสียดายเล็กน้อย:
"ตอนนั้นนายเป็นคนสุดท้องในทีม แต่ก็เป็นคนที่มีพรสวรรค์ที่สุด และได้รับการไว้วางใจมากที่สุด"
"ฉันคิดว่านาย... จะไปได้ไกลกว่านี้"
"แต่ไม่คิดว่า พอเจอกันอีกที.... นายกลับกลายเป็นนักโทษที่เลวทรามที่สุด"
คำพูดที่แฝงความเสียดายนี้ดังเข้าหูโจวตู้ เหมือนมีเข็มหมื่นเล่มแทงหัวใจเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ใบหน้าที่เคยดีใจ ตอนนี้เย็นชาราวกับเหล็ก:
"ถ้านายอยากเล่าเรื่องเก่า ฉันดีใจ"
"แต่ถ้านายแค่จะมามารยาทจอมปลอมละก็ ให้ฉันกลับไปเดี๋ยวนี้!"
เจิ้งหมิงไม่ได้โกรธเพราะคำพูดนั้น จ้องโจวตู้อย่างหนักแน่น:
"ฉันไม่ได้คิดจะเยาะเย้ยนาย ฉันแค่อยากรู้.... ทำไม?"
"ทำไมเหรอ?" โจวตู้มุมปากยกยิ้มเยาะเหยียด
รีบลุกขึ้นยืน มือที่ถูกล่ามโซ่คว้าเสื้อตัวเองเปิดขึ้นมาทันที
บนกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่ง มีทั้งรอยกระสุนและแผลเป็นอันน่ากลัวมากมาย:
"นายถามฉันว่าทำไม? ดูให้ดี ๆ นี่ไง!"
"นี่คือรอยแผลเป็นจากการต่อสู้เพื่อประเทศชาติของฉัน!"
"ในฐานะเพื่อนร่วมรบเก่า นายก็รู้ดีว่าฉันเป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่เล็ก"
"สิ่งเดียวที่ฉันห่วง มีเพียงน้องสาวที่ออกมาจากสถานรับเลี้ยงเด็กพร้อมกับฉันเท่านั้น!"
"หลายปีในหน่วย"
"ไม่ว่าจะสถานการณ์ไหนฉันก็วิ่งนำหน้าเสมอ"
"ไม่ว่าอันตรายอะไรฉันก็มีวิธีรอดตายมาได้"
"ฉันมีวิธีอยู่แล้วที่ทำให้ศัตรูทุกคนสะเทือนขวัญ"
"แต่นายรู้ไหม!"
"ตอนที่ฉันสู้สุดชีวิตอยู่แนวหน้า"
"ตอนที่ฉันขายชีวิตให้พวกเจ้านายที่เรียกว่าผู้นำ"
"น้องสาวฉันเจออะไรเข้า!!"
"นางตายแล้ว!"
"นายรู้ไหม!! นางตายแล้ว!!"