"ตาย...?!" เสียงคำรามอันเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวของโจวตู้
ทำให้ใบหน้าของเจิ้งหมิงสั่นสะท้านขึ้นมาฉับพลัน
เขารู้ดีถึงความผูกพันระหว่างโจวตู้กับน้องสาวของเขา
ทั้งคู่เติบโตมาจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าด้วยกัน ต้องพึ่งพากันและกันมาหลายปี
ในฐานะญาติเพียงคนเดียวของกันและกันในโลกใบนี้
พูดได้เลยว่า...น้องสาว คือทุกสิ่งทุกอย่างของโจวตู้!!
แต่...ตายแล้วงั้นเหรอ?!
กลืนน้ำลาย...
ดวงตาที่สั่นสะท้านด้วยความตกใจ เจิ้งหมิงเอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อ:"มันเกิดอะไรขึ้น?!"
"ฮึ..." โจวตู้หัวเราะเย็นชาเย้ยหยันตัวเองพลางทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา:
"หลายปีมานี้ฉันทุ่มเทสุดชีวิต เพื่อให้ได้น้องสาวมีชีวิตที่ดีขึ้น..."
"แต่..."
พูดมาถึงตรงนี้ น้ำเสียงของโจวตู้เริ่มสั่นเครือ
ดวงตาของเขาปรือไปด้วยไอน้ำบางๆ
"นางแค่อยากไปซื้อของขวัญวันเกิดให้ฉัน นางแค่เดินบนถนนอย่างว่าง่าย..."
ความเจ็บปวดจากความจริงที่โหดร้าย
ทำให้น้ำเสียงที่สั่นเครือของโจวตู้เริ่มทุ้มต่ำลงเรื่อยๆ แต่ก็เต็มไปด้วยความบิดเบี้ยวราวกับจิตใจถูกกลืนกิน
"นางถูกไอ้ลูกชายข้าราชการชั้นผู้ใหญ่คนนั้นหมายตา เขาจับนางไปที่บ้านของมันโดยตรง
พวกสัตว์นรก...ทรมานนางทั้งคืน! ทั้งคืนเต็มๆ!
พอฉันกลับมาจากแนวหน้า สิ่งที่ส่งมาถึงมือฉันก็แค่โกศหนึ่งใบ
พวกมันถึงขั้น...ถึงขั้นไม่ให้ฉันได้เห็นหน้านางเป็นครั้งสุดท้ายด้วยซ้ำ!
ทุกคนต่างปิดบังฉัน ทุกคนบอกฉันว่าน้องสาวฉันป่วยกะทันหันแล้วเสียชีวิต
แต่แกน่าจะรู้ดี..."
ดวงตาของโจวตู้ฉายแววฆ่าหนาวเหน็บขึ้นมาฉับพลัน
แม้ไม่ได้พุ่งเป้าไปที่เจิ้งหมิง แต่สายตาเช่นนั้นก็ทำให้เขารู้สึกใจสั่นเร็วขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้
"ฉันคือ'เยียนหวัง' เป็น'เยียนหวัง'ที่ไม่มีใครหลอกฉันได้"
"ฉันใช้วิธีของฉันเองสืบหาความจริง
แกู้ไหม?
ตอนที่ฉันตามหาพวกมันเจอ พวกมันยังกอดสาวเมาอยู่ในบาร์
ตอนที่ฉันเอาชีวิตเข้าแลกอยู่แนวหน้า พวกมันกลับใช้ชีวิตอย่างฟุ่มเฟือย
ตอนที่ฉันจวนตัว พวกข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ก็รับเงินอย่างงามหน้า
ฉันทำเพื่อประเทศชาติมามากมาย ออกปฏิบัติภารกิจเสี่ยงตายมากี่ครั้ง
แต่แกบอกฉันสิ...คนที่ฉันปกป้อง กลับเป็นพวกนี้เนี่ยนะ?
ฉันเอาชีวิตเข้าแลก สุดท้าย...กลับแม้แต่น้องสาวของตัวเองก็ปกป้องไม่ได้
แกบอกฉันที...ทหารแบบฉัน...จะมีประโยชน์อะไรอีกเล่า!!"
เสียงคำรามทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นของโจวตู้ ถาโถมลงบนจิตใจของเจิ้งหมิงราวกับค้อนยักษ์ทีแล้วทีเล่า
คนเก่งคนหนึ่งที่ทุ่มเทเพื่อชาติ กลับถูกความเน่าเปื่อยภายในบีบคั้นจนถึงขนาดนี้...
ถ้าเป็นเขาเอง...เขาก็คงทำแบบเดียวกัน!
"แต่...แกก็สามารถฆ่าแค่พวกที่ลงมือก็ได้ไม่ใช่เหรอ
ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันเชื่อว่าหน่วยงานจะไม่มีทางปล่อยให้แกตกต่ำถึงขนาดนี้"
"ฮึ..." โจวตู้หัวเราะเย็น มองเจิ้งหมิงตาไม่กะพริบ:
"ถ้าไม่มีข้าราชการชั้นผู้ใหญ่นั้นคอยหนุนหลังและปกป้อง
แกคิดว่าลูกชายมันกับพวกพ้องทั้งหมดของมัน จะกล้าทำแบบนี้เหรอ?
คนที่พวกมันฆ่าไป ไม่ใช่น้อยๆ เลย
แค่เพราะมาเจอฉัน...พวกมันถึงได้ถูกลงโทษ
ทำไมฉันต้องฆ่าทั้งครอบครัวมัน...เพราะฉันเชื่อในประโยคหนึ่งเสมอ
เงื่อนไขที่ภัยไม่ถึงครอบครัว คือผลประโยชน์ต้องไม่ตกถึงครอบครัว!
ครอบครัวมันทั้งบ้าน ต่างได้รับผลประโยชน์จากการทุจริตมาหมด
ดังนั้น...พวกมันทุกคนสมควรตาย! ทุกคนต้องตาย!!"
ความดุร้ายและโหดเหี้ยมในคำพูด ทำให้เจิ้งหมิงผู้ยึดมั่นในสิ่งที่เรียกว่าความยุติธรรมต้องขมวดคิ้ว:
"โจวตู้ แกเปลี่ยนไป"
"ฉันเปลี่ยนจริงๆ
ตั้งแต่นาทีที่น้องสาวฉันตาย ฉันก็ไม่ได้เป็นคนอีกต่อไป"
ดวงตาอำมหิตของโจวตู้
ทำให้เจิ้งหมิงยิ่งรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูกสันหลัง
เขาสูดหายใจลึกๆ เพื่อปรับสภาพร่างกายและจิตใจ:
"ยังไงก็เถอะ...เมื่อเข้าเรือนจำฉือเซียงแล้ว ต่อไปก็อยู่อย่างสงบๆ
แกเข้าไปอยู่ในคุกมรณะ ซึ่งไม่ใช่คุกเหล็กที่ฉันดูแล
ดังนั้น...ไม่ว่าจะเจอสถานการณ์อะไรในนั้น ฉันก็ช่วยแกไม่ได้
ถึงแม้เรือนจำฉือเซียงจะขังนักโทษหนักที่จิตใจบิดเบี้ยวและโหดร้ายทุกคน
แต่...สถานที่ที่น่ากลัวที่สุด ก็คือคุกมรณะ
คนที่ถูกขังในคุกมรณะ
ล้วนเป็นอาชญากรที่มีจิตใจและความผิดที่โหดร้ายยิ่งกว่าคุกเหล็กและคุกหญิง
พวกมันคือสัตว์นรกที่กินคนไม่เหลือกระดูก เป็นสัตว์ป่าที่ไร้มนุษยธรรม
ฉันรู้ว่าแกฝีมือแข็งแกร่ง
แต่...อย่าได้ไปมีเรื่องกับพวกนั้นในคุกมรณะเด็ดขาด..."
"วางใจ ฉันรู้ขอบเขตของตัวเอง" โจวตู้พูดพลางพยายามควบคุมอารมณ์ที่เกือบจะระเบิด
เจิ้งหมิงครางรับ ก่อนจะย้ำอีกครั้ง:
"ต้องควบคุมอารมณ์ตัวเองให้ได้
นักโทษในคุกมรณะ ฝีมือเหนือกว่านักโทษในอีกสองคุกไปทั้งขั้น
ไม่มีใครสักคนที่สามารถไปแหย่ได้ง่ายๆ
โดยเฉพาะ...โลงศพ!
พวกที่หลับใหลอยู่ในโลงศพเหล่านั้น แกห้ามไปยุ่งเด็ดขาด!"