เจียงถังมองตามแผ่นหลังของเขา
เฉินเถี่ยจู้เป็นคนแบบนี้—อายุ 45 ปี อดีตทหาร ปัจจุบันเป็นรองหัวหน้าหน่วยคดีอุกฉกรรจ์ และเป็นคนกระดูกแข็งในห้องสอบสวน เขาไม่ใช่คนที่จะพูดกับคนรุ่นหลังว่า “ผมทำไม่ได้”
แต่เขาก็พูดออกมาแล้ว
นั่นหมายความว่าอย่างไร? หมายความว่าเขาลองคิดดูในใจจริง ๆ แล้วว่า หากเมื่อคืนคนคนนั้นจับหลังเขา เขาจะทำแบบเดียวกับที่เจียงถังทำได้หรือไม่
คำตอบคือไม่ได้
เขาบอกคำตอบนี้กับเจียงถัง
นี่คือการแลกเปลี่ยนความไว้วางใจ
เจียงถังจดจำไว้
เวลา 7 โมง 55 นาที เธอเดินเข้าไปนั่งในห้องสังเกตการณ์ด้านนอกห้องสอบสวน
อีกฟากของกระจกทางเดียว—ชายสองคนนั้นถูกแยกขังไว้ ตอนนี้ในห้องสอบสวนมีชายหน้าเป็นแผลเป็น ผมเกรียนสูงราว 180 เซนติเมตร ซึ่งเป็นคนที่พวกเขาพบเมื่อคืน
มู่เจิงเดินเข้าไปตอน 8 โมงตรง
เขานั่งลง เปิดแฟ้มเอกสาร
“จางหย่งกัง อายุ 34 ปี ไม่มีอาชีพประจำ เคยมีประวัติอาชญากรรม 2 ครั้ง—ก่อความวุ่นวายและทำร้ายร่างกายโดยเจตนา” เขาปิดแฟ้มลง
“เมื่อคืนถูกจับได้ในบริเวณโกดังเลขที่ 108 ถนนซิงเหอ มีอาวุธมีดควบคุมอยู่กับตัว”
ชายที่นั่งฝั่งตรงข้ามเอียงศีรษะพิงพนักเก้าอี้ ไม่พูดอะไร
“เล่ามาสิ ดึกดื่นขนาดนั้นไปทำอะไรที่นั่น”
“แค่ผ่านไป”
“ผ่านไปพร้อมพกมีด?”
“ป้องกันตัว”
“ป้องกันตัวด้วยการพุ่งเข้าหลังผู้หญิงหรือไง?”
ชายคนนั้นไม่ตอบ
มู่เจิงไม่รีบร้อน เขาพิงเก้าอี้ ประสานมือวางไว้บนโต๊ะ
“นายมีสองทางเลือก หนึ่ง เล่ามาเองให้ชัดว่าเมื่อคืนไปทำอะไรที่นั่น และใครสั่ง สอง ฉันให้คู่หูนายพูดก่อน ถ้าเรื่องที่เขาเล่าไม่ตรงกับของนาย ส่วนไหนที่ทำให้นายเสียเปรียบ ฉันจะยึดตามที่เขาพูดทั้งหมด”