หลังทีมสนับสนุนมาถึง คนทั้งสองก็ถูกควบคุมตัวขึ้นรถพาไป
มู่เจิงมาถึงตอน 21:40 น.
ตอนนั้นเขาไม่ได้อยู่ที่สถานีตำรวจ พอได้รับโทรศัพท์ก็รีบขับรถจากบ้านมา รถจอดอยู่แถวปั๊มน้ำมัน ส่วนเจ้าตัวเดินมาด้วยฝีเท้าที่เร็วกว่าปกติ
“รายงานสถานการณ์”
เฉินเถี่ยจู้รายงานเหตุการณ์โดยย่อ
คนสองคนโผล่มาจากบริเวณโกดัง คนหนึ่งล่อให้เขาไล่ตาม อีกคนลอบเข้าหาเจ้าหน้าที่ที่อยู่เฝ้าจากด้านหลัง
มู่เจิงฟังจบ สายตาไล่จากเฉินเถี่ยจู้ไปยังจ้าวรุ่ย แล้วเหอกวงหมิง ก่อนจะมาหยุดที่เจียงถัง
“ใครเป็นคนจัดการคนที่สอง?”
ทุกคนเงียบไปชั่วอึดใจ
จ้าวรุ่ยตอบตะกุกตะกัก “รุ่นน้อง...รุ่นน้องเจียงครับ”
มู่เจิงมองเจียงถัง
ไฟฉายของเจียงถังอยู่ในกระเป๋ากางเกง มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋าเสื้อวอร์ม เธอมองตอบมู่เจิง
“บาดเจ็บไหม?” มู่เจิงถาม
“ไม่ค่ะ”
สายตาของมู่เจิงเลื่อนลงไปมองมือเธอ
เธอดึงมือออกจากกระเป๋าให้เขาดู มือสะอาด ไม่มีบาดแผล
“อีกฝ่ายพกมีดมาด้วย” เฉินเถี่ยจู้เสริม “เหน็บมีดพับไว้ที่เอว เสี่ยวเจียงบอกว่าตอนกดตัวเขาไว้คลำเจอ แต่ไม่ปล่อยให้ชักออกมาได้”
มู่เจิงไม่พูดอะไร เขายืนนิ่งมองไปทางเจียงถัง สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
จากนั้นก็หันหลังเดินไปทางโกดัง
“หมายค้นจะมาถึงพรุ่งนี้เช้า 8 โมง คืนนี้ยังเข้าไปไม่ได้” เขาพูด “แต่คนสองคนนี้โผล่มาแถวโกดัง แสดงว่าที่นี่มีปัญหา จัดคนเฝ้าไว้ ผลัดเวรกัน”
เขาจัดให้เฉินเถี่ยจู้กับจ้าวรุ่ยเข้าเวรแรก ส่วนเหอกวงหมิงกับเจ้าหน้าที่นอกเครื่องแบบจากทีมสนับสนุนอีกชุดเข้าเวรที่สอง
“เจียงถังกลับกับผม”
เจียงถังชะงักไปเล็กน้อย