ปลายปากกาของเหอกวงหมิงชะงักลง
“แล้วจะเขียนวิทยานิพนธ์ยังไง? ถ้าไม่ให้ข้อมูลหลักมา ผู้ทรงคุณวุฒิก็ไม่ผ่านให้หรอก”
“เขียนเป็นการตรวจสอบหลักการก็พอ ใช้ข้อมูลจากเครื่องแมสสเปกโตรมิเตอร์เป็นกลุ่มเปรียบเทียบ เพื่อพิสูจน์ว่าการประเมินทิศทางของเข็มเงินให้ผลสอดคล้องกับเครื่องมือ ไม่จำเป็นต้องเปิดเผยสูตร”
เหอกวงหมิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “ได้ งั้นฉันร่างโครงแล้วส่งไปที่อีเมลเธอ”
“ได้”
เหอกวงหมิงหันหลังเดินไปสองก้าว ก่อนจะย้อนกลับมา
“มีอีกเรื่อง”
“ว่ามา”
“ครั้งก่อนเธอบอกว่าน้ำหนักโมเลกุลของโก่วเวิ่นซู่ปิ่งคือ 326.4 แต่ข้อมูลนี้ไม่มีในฐานข้อมูลพิษวิทยาปัจจุบัน ฉันค้นทั้งเอ็นไอเอสทีและไวลีย์ ได้ 326.39 ทั้งหมด ตัวเลขที่เธอแจ้งเป็นค่าที่ปรับแก้แล้วหรือ?”
เจียงถังเงียบไปหนึ่งวินาที
“คุณปู่ฉันวัดไว้ ท่านใช้วิธีเมื่อยุค 60 คำนวณด้วยมือ ละเอียดถึงทศนิยมหนึ่งตำแหน่ง”
เหอกวงหมิงจ้องเธออยู่นาน
“ผลที่คุณปู่เธอคำนวณด้วยมือ แม่นกว่าเครื่องมือวัดตั้ง 0.01”
“ความแตกต่างอยู่ในขอบเขตความคลาดเคลื่อน”
“...ก็ได้” เหอกวงหมิงกอดสมุดบันทึกเดินจากไป
เมื่อกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน เขาจ้องคอมพิวเตอร์เหม่ออยู่พักหนึ่ง
จากนั้นก็เปิดเครื่องมือค้นหา แล้วพิมพ์คำว่า “เจียงเฉินโจว นิติเวช”
ผลการค้นหา: 0 รายการ
เขาลองพิมพ์ “เมืองหวยหยาง นิติเวชเกษียณ เจียง” อีกครั้ง
ก็ยังไม่มีผลลัพธ์
เหอกวงหมิงปิดเบราว์เซอร์
ตาเฒ่าคนนี้ไม่มีร่องรอยใด ๆ บนโลกออนไลน์เลย
เป็นนิติเวชมาหลายสิบปี แต่ไม่มีผลงานตีพิมพ์ ไม่มีข่าว ไม่มีบันทึกสาธารณะใด ๆ
ราวกับถูกใครลบหายไป
เหอกวงหมิงหันกลับไปมองเจียงถัง
เธอนั่งอยู่ตรงนั้น ก้มหน้าอ่านแฟ้มเอกสาร ข้างมือมีชานมวางอยู่ ปากคาบหลอดไว้