เหล่าโจวนิ่งเงียบไปหลายวินาที
“หมายความว่า...เรื่องนี้ต้องอาศัยประสบการณ์ล้วน ๆ เครื่องมือตรวจไม่พบหรือ?”
“ใช้แว่นขยายก็เห็นแล้ว ถ้าทำชิ้นเนื้อเยื่อเมือกไปตรวจ ก็เห็นโครงสร้างระดับจุลภาคของแนวเลือดคั่งได้เหมือนกัน แต่ต้องรู้ก่อนว่าควรหาอะไร”
ต้องรู้ก่อนว่าควรหาอะไร
นี่แหละคือปัญหา
ถ้าไม่รู้ว่ามีการบาดเจ็บรูปแบบนี้อยู่ ก็จะไม่พลิกริมฝีปาก ไม่ตรวจโคนเหงือก และไม่พบเส้นรอยยาวครึ่งมิลลิเมตรนั้น
ศพหนึ่งถูกสรุปสาเหตุการตายว่า “จมน้ำเสียชีวิตโดยอุบัติเหตุ” ไปอย่างนั้น
ฆาตกรจากไปอย่างลอยนวล
แผ่นหลังของเหล่าโจวเย็นวาบขึ้นมาเล็กน้อย
เขาไม่ได้กลัว—เป็นนิติเวชมา 30 ปีแล้ว มีอะไรที่ไม่เคยเห็นบ้าง—
เขากำลังคิดว่า ในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา มีคดีที่เขารับผิดชอบคดีไหนบ้างไหม ที่ศพมีร่องรอยแบบนี้ แต่เขากลับมองข้ามไป?
เขาไม่กล้าคิดต่อ
22 นาทีต่อมา มู่เจิงก็มาถึง
ตอนเข้ามา เขามีจ้าวรุ่ยกับเหอกวงหมิงตามมาด้วย
เหอกวงหมิงสะพายกล่องอุปกรณ์ตรวจสถานที่เกิดเหตุ ส่วนจ้าวรุ่ยถือเครื่องบันทึกภาพขณะปฏิบัติหน้าที่มาสองเครื่อง
ก่อนเข้าห้องน้ำ มู่เจิงยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นครู่หนึ่ง
เขามองขวดเบียร์ ถั่วลิสง และโทรทัศน์ที่ยังเปิดอยู่บนโต๊ะกลาง
จากนั้นเดินเข้าไปในทางเดิน ก้มมองคราบน้ำบนพื้น
เขาหยุดยืนข้างอ่างอาบน้ำ
เหล่าโจวชี้ตำแหน่งเส้นเลือดคั่งให้เขาดู
มู่เจิงย่อตัวลง รับแว่นขยายไปตรวจดูด้วยตัวเอง
เขาใช้เวลาไม่นาน ราว 10 วินาที จากนั้นก็ลุกขึ้น
“เหอกวงหมิง ถ่ายภาพระยะใกล้บริเวณริมฝีปาก แล้วเก็บแก้วใบบน อ่างล้างหน้าไปตรวจด้วย จ้าวรุ่ย ไปขอภาพจากกล้องวงจรปิดทุกชั้นของอาคารนี้”
เหอกวงหมิงเริ่มถ่ายภาพเก็บหลักฐาน