จ้าวรุ่ยวางฮาร์ดดิสก์ลงบนโต๊ะ “กล้องวงจรปิดทางเดินชั้น 14 มีภาพอยู่ แต่ภาพบันทึกตั้งแต่ห้าทุ่มเมื่อคืนจนถึงหกโมงเช้าวันนี้ถูกฟอร์แมตไปแล้ว”
ทุกคนในทีมสบตากัน
“ฮาร์ดดิสก์ของห้องควบคุมอาคารชุด ข้อมูลถูกฟอร์แมตไปแล้ว” จ้าวรุ่ยกล่าว “เจ้าหน้าที่เฝ้าเวรของอาคารชุดบอกว่าไม่รู้เกิดอะไรขึ้น นึกว่าเป็นบั๊กของระบบ ผมเอากลับมาแล้ว ให้พี่เหอช่วยดูว่าจะกู้ข้อมูลได้ไหม”
เหอกวงหมิงรับฮาร์ดดิสก์ไปตรวจดู “ฟอร์แมตระดับไหน?”
“ฟอร์แมตแบบเร็ว ล้างข้อมูลกำกับระบบไฟล์แล้ว แต่ข้อมูลบนแทร็กน่าจะยังอยู่”
“ขอสองชั่วโมง”
มู่เจิงเขียนบนกระดานไวต์บอร์ดว่า “ภาพกล้องวงจรปิดหายไป 23:00-06:00”
“เหล่าเฉิน”
“ครับ”
“ตรวจสอบความสัมพันธ์ทางสังคมของผู้ตาย เน้นคนที่ติดต่อกับเขาในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา เขาหย่าแล้ว—ตรวจสอบอดีตภรรยาด้วย มีข้อพิพาททางการเงินหรือหนี้สินไหม”
“รับทราบ”
“หลินหร่าน”
“ค่ะ”
“ไปที่ชุมชน เคาะประตูถามทีละบ้านว่ามีใครได้ยินอะไรเมื่อคืนไหม ถามทั้งชั้น 14 กับชั้น 13”
“ได้ค่ะ”
มู่เจิงหันกลับไปทางกระดาน สายตาเลื่อนไปหยุดที่เจียงถัง
เจียงถังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเอง มือจับปากกา สมุดบันทึกกางอยู่ตรงหน้า เธอเป็นคนเงียบมาก
“เจียงถัง”
เธอเงยหน้าขึ้น
“ผลตรวจพยาธิวิทยาของรอยบาดเจ็บจากการกรอกของเหลวจะออกเมื่อไร?”
“เร็วที่สุดก็พรุ่งนี้เที่ยงค่ะ ถ้าคิวตรวจชิ้นเนื้อแน่นก็อาจเป็นเช้าวันมะรืน”
“ช่วยเร่งหน่อย”
“ได้ค่ะ”
มู่เจิงปิดฝาปากกาเมจิก “วันนี้พอแค่นี้ มีความคืบหน้าอะไรก็รายงานทันที”
ทุกคนแยกย้าย
จ้าวรุ่ยเดินมาหยุดข้างโต๊ะเจียงถัง แล้วลดเสียงลง “รุ่นน้อง”
“หืม?”
“วันนี้คุณ—แค่มองริมฝีปากแวบเดียว—ก็รู้แล้วว่าเขาถูกฆ่า?”
“ไม่ใช่แวบเดียวค่ะ ดูอยู่พักหนึ่ง”
จ้าวรุ่ยเบะปากเล็กน้อย
“แล้วรู้ได้ยังไงว่าต้องเปิดดูริมฝีปาก?”