หลี่เหล่ยกับคนอื่น ๆ ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ต่างพากันชะงักไป พวกเขามองหน้ากัน สีหน้าฉายชัดว่า “นี่มันเรื่องอะไรกัน”
“พี่ซวน นายไม่เบาเลยนะ มีรถด้วยเหรอ?”
หลี่เหล่ยเบิกตากว้าง “รถพ่อนายเหรอ?”
“ซื้อเองน่ะ” หลิวซวนตอบส่ง ๆ
เซี่ยเวยที่อยู่ข้าง ๆ ชะงักไปนิดหนึ่ง
เดิมทีเธอคิดว่าเรื่องที่หลิวซวนมีรถ คนในหอพักของเขาน่าจะรู้กันหมดแล้ว แต่ดูจากปฏิกิริยาของหลี่เหล่ยกับคนอื่น ๆ เหมือนจะมีแค่เธอคนเดียวที่รู้เรื่องนี้
แล้วจะอธิบายยังไงดีล่ะ? เธอคงพูดไม่ได้หรอกว่าเคยนั่งรถบีเอ็มดับเบิลยูของเขามาแล้ว
หลิวซวนเห็นดังนั้นก็พยักหน้าให้เซี่ยเวย “ได้ รถฉันขับเข้าไปไม่ได้ เลยต้องจอดรอพวกนายที่ประตูทิศใต้ พวกนายไปคอยฉันตรงนั้นนะ!”
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินไปทางลานจอดรถ
พอได้ยินว่าหลิวซวนมีรถ ฝูงชนก็ฮือฮาขึ้นมาทันที
เพิ่งเปิดเทอมปีหนึ่งก็มีรถขับแล้ว ต่อให้เป็นรถอาวโตวก็ยังดูเท่สุด ๆ ยิ่งหลิวซวนดูยังไงก็ไม่ใช่คนธรรมดา ทุกคนเลยพากันเดาว่าเขาจะขับรถอะไรมา
ทุกคนยืนกระจายกันอยู่ริมถนนตรงประตูทิศใต้ บ้างก้มหน้าเล่นมือถือ บ้างเขย่งปลายเท้ามองไปทางลานจอดรถ บ้างก็จับกลุ่มซุบซิบกัน
“พวกนายว่าหลิวซวนจะขับรถอะไรมา?” นักศึกษาชายคนหนึ่งถามพลางถูมือด้วยความอยากรู้
“ฉันว่าน่าจะรถมือสอง ราคาไม่เกินแสนกว่า ๆ มั้ง เพิ่งเปิดเทอมปีหนึ่งก็มีรถขับแล้วก็เจ๋งมากพออยู่แล้ว นายยังจะหวังให้เขาขับรถดีแค่ไหนอีกล่ะ?”
“ก็ไม่แน่หรอก”
นักศึกษาชายสวมแว่นที่ยืนข้าง ๆ ดันกรอบแว่นขึ้น “พวกนายลืมนาฬิกาโรเล็กซ์ของหลิวซวนแล้วเหรอ? เรือนนั้นตั้งหลายหมื่น คนที่ใส่นาฬิการาคาหลายหมื่นได้ รถที่ขับจะธรรมดาได้ยังไง?”