หลังจบงานสังสรรค์กับกลุ่มวัยรุ่นพลังล้นและสาว ๆ หลิวซวนก้มดูเวลา ก็พบว่าใกล้เที่ยงแล้ว
เขาพาหลี่เฉียงไปโรงพยาบาล รออยู่หน้าประตูพักหนึ่ง หลี่เชียนจัดการธุระเสร็จก็ออกมา สีหน้าดูเหนื่อยอยู่บ้าง แต่ยังมีเรี่ยวแรงดี
ทั้งสามคนกินมื้อกลางวันด้วยกัน หลี่เชียนบอกว่าตอนบ่ายไม่มีธุระอะไรแล้ว กลับมหาวิทยาลัยได้
หลิวซวนจึงขับรถพาหลี่เชียนกับหลี่เฉียงกลับบ้าน เก็บข้าวของกันคร่าว ๆ แล้วจัดการให้แม่หลี่เข้าที่เข้าทาง จากนั้นจึงออกเดินทางอย่างเป็นทางการ
รถแล่นออกจากเมืองเล็ก ๆ แล้วขึ้นทางด่วนที่มุ่งหน้าไปเชิ่งตู
ทิวทัศน์นอกหน้าต่างค่อย ๆ เปลี่ยนจากตึกรามเตี้ย ๆ กับทุ่งนา เป็นแนวภูเขาเขียวทอดยาว และตึกสูงที่เห็นราง ๆ อยู่ไกลลิบตรงเส้นขอบฟ้า
แสงแดดเดือนกันยายนส่องผ่านกระจกรถเข้ามา อบอุ่นสบายเมื่อกระทบผิว ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศพัดคลอไปกับเสียงเพลงนุ่มนวล บรรยากาศในรถเงียบสงบและผ่อนคลาย
หลิวซวนขับรถอยู่ด้านหน้า ส่วนหลี่เชียนยังคงคุกเข่าอยู่บนเบาะหลัง มือทั้งสองวางบนศีรษะของเขา ค่อย ๆ นวดขมับกับกระหม่อมให้
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความสัมพันธ์ของทั้งคู่สนิทสนมขึ้นกว่าเดิมหรือเปล่า หลิวซวนรู้สึกว่าวันนี้การนวดสบายกว่าครั้งเมื่อวานมาก
นิ้วมือของหลี่เชียนทั้งอ่อนโยนและมีน้ำหนัก ทุกจังหวะที่กดลงไปพอดิบพอดี ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายไปทั้งตัว
เขามองหลี่เชียนผ่านกระจกมองหลัง เห็นเธอก้มหน้า ตั้งใจนวดให้ ขนตาทอดเงาเล็ก ๆ ใต้เปลือกตา มุมปากเม้มบาง ๆ คล้ายมีรอยยิ้มจาง ๆ