ห้าโมงครึ่ง ช่วงฝึกทหารก็จบลง
หลี่เหล่ยเป็นคนแรกที่ยืดตัวขึ้น เขาตะโกนว่า “แย่งน่องไก่ทอดกัน!” แล้วพุ่งออกไป หวังกั๋วเหวยกับอู๋ข่ายวิ่งตามหลัง ทั้งสามคนมุ่งหน้าไปโรงอาหารท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น
หลิวซวนไม่ได้ตามไป แต่เลี้ยวเข้าไปในห้องน้ำข้างสนามกีฬา
พอออกมา ฟ้าก็ยังไม่มืด ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำอยู่ทางทิศตะวันตก แสงส่องลอดช่องระหว่างอาคารเรียนเข้ามา ทอดเงาคนให้ยาวเหยียด
หลิวซวนก้มมองโทรศัพท์ เลื่อนหาผู้ช่วยประจำชั้นที่เคยช่วยย้ายชั้นเรียนให้เขาในคิวคิว คิดจะขอให้ช่วยจัดการลาหยุดสักสองวัน
เขาเดินเอื่อย ๆ เพิ่งเลื่อนหน้าจอไปได้สองครั้ง เสียงยานคางก็ดังขึ้นจากข้างตัว
“อ้าว นี่ไม่ใช่หลิวซวนคนยุ่งหรือไง? ฉันนึกว่านายไม่ค่อยดูโทรศัพท์ซะอีก!”
หลิวซวนเงยหน้า เสิ่นม่านยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว กอดอกมองเขา
เธอถอดชุดฝึกทหารพาดไว้บนไหล่ ข้างในสวมเสื้อครอปสีดำ เผยให้เห็นเอวคอดกับหน้าท้องแบนราบ ด้านล่างเป็นกางเกงยีนส์ขาสั้น ตัดกับเรียวขาที่ขาวผ่องจนสะดุดตาใต้แสงอาทิตย์ยามเย็น ไม่มีส่วนเกินแม้แต่น้อย
นักศึกษาปีหนึ่งแต่งตัวมิดชิดกันอยู่แล้ว ยิ่งในช่วงฝึกทหารที่ทุกคนสวมชุดสีเขียวทั้งตัว เสิ่นม่านกลับมายืนในชุดนี้ริมทางหน้าห้องน้ำ จนบรรดานักศึกษาชายที่เดินผ่านพากันละสายตาไม่ได้
หลิวซวนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตอนเที่ยงวันนี้เธอส่งรูปขามาให้ ตอนนั้นเขากับเซี่ยเวยยุ่งมาก เลยตอบไปแค่ว่า “เหนื่อยแล้ว กลับหอไปแล้ว” จากนั้นก็ไม่ได้คุยต่ออีก