แดดยามบ่ายร้อนแรงกว่าตอนเช้า ไอร้อนลอยขึ้นจากพื้นพร้อมกลิ่นยางกับฝุ่นที่ปะปนกัน อบอวลอึดอัดจนเหมือนฉาบอยู่บนใบหน้าของทุกคน
หลังจากหลิวซวนกับเพื่อนร่วมหมวดวิ่งรอบสนามไปสามรอบ แถวก็แตกกระจายจนยืนกันแทบไม่เป็นแถว บางคนโน้มตัวเท้าเข่าหอบหายใจเสียงดัง บางคนทรุดนั่งลงบนลู่วิ่งแล้วหอบแฮก ๆ ส่วนบางคนถึงกับนอนหงายอยู่บนพื้น ใช้หมวกปิดหน้าเพื่อบังแดด
ตอนนั้นเอง เซี่ยเวยก็พาผู้หญิงหลายคนที่ได้พักก่อนกำหนด ขนน้ำแร่กลับมาหลายแพ็ก
พอเดินมาถึงกลางแถว เธอก็วางน้ำลงกับพื้น ทุกคนต่างกรูกันเข้ามายื่นมือรับน้ำ
“ขอบใจนะหัวหน้าห้อง!”
“หัวหน้าห้องใจดีสุด ๆ! ตอนเลือกหัวหน้าห้องตัวจริง ฉันจะโหวตให้แน่นอน!”
“กระหายน้ำจะตายอยู่แล้ว น้ำที่หัวหน้าเซี่ยให้หวานชื่นใจจริง ๆ!”
หลังประชุมห้องเรียนเมื่อวาน พวกผู้ชายในห้องก็เริ่มคุยกันลับ ๆ ถึงสาว ๆ ในห้อง
เสิ่นม่านกับเซี่ยเวยย่อมเป็นสองคนที่ถูกพูดถึงมากที่สุด
เสิ่นม่านเป็นผู้หญิงประเภทที่คนส่วนใหญ่แค่เห็นแวบเดียวก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้ รัศมีรอบตัวเธอชัดเจนเสียจนไม่ต้องพูดถึงการเข้าไปจีบ แค่คุยด้วย ผู้ชายหลายคนก็พูดติดอ่างแล้ว
ส่วนเซี่ยเวยไม่เหมือนกัน เธอยิ้มให้ทุกคน ใครคุยด้วยก็พูดตอบด้วย ความเป็นมิตรเต็มร้อย ทำให้ช่วงนี้ผู้ชายที่กล้าหน่อยหลายคนเริ่มหาโอกาสชวนเธอคุย
ผู้ชายผมสั้นรับน้ำไปพลางยิ้มประจบ “หัวหน้าห้อง ยังไม่กดรับคำขอเป็นเพื่อนของฉันเลยนะ!”