จางเซิ่งเจี๋ยพลันกลับมามั่นใจ เขารู้อยู่แล้วว่าไม่มีใครปฏิเสธเขาได้
“ตระกูลจางแห่งหางโจว”
เจียงเสี่ยวซีตื่นตัวเต็มที่ “จางเฮ่อชีเป็นอะไรกับนาย?”
“ลูกพี่ลูกน้องฉัน เธอรู้จักพี่ชายฉันด้วยเหรอ?” จางเซิ่งเจี๋ยมองเจียงเสี่ยวซีอย่างพิจารณาอีกครั้ง
“หรือว่าเธอเป็นแฟนคนปัจจุบันของพี่ชายฉัน?”
ช่วงนี้พี่ชายเขาเปลี่ยนรสนิยมแล้วหรือไง?
เริ่มชอบสาวน้อยแบบนี้แล้วเหรอ?
“ไม่ใช่! ฉันไม่ได้เป็น! อย่าพูดมั่วนะ!” เจียงเสี่ยวซีปฏิเสธรัวสามข้อ พร้อมถอยกรูดไปหลายก้าว
“คุณชายจาง เสี่ยวซีของเราโสดนะ อย่ามากุข่าวมั่ว ๆ” เสิ่นเยว่เดินเข้ามาคล้องแขนเธอไว้ พลางยิ้มกล่าว
“พ่อบ้านเสิ่น ไม่นึกว่าคุณก็อยู่ที่นี่ โดนทิ้งมา ทั้งเรื่องรักทั้งเรื่องงานไม่เป็นใจ เลยมาดื่มเหล้าดับทุกข์หรือไง?” จางเซิ่งเจี๋ยเยาะเย้ย
“ที่จริงคุณน่าจะคิดถึงผลลัพธ์นี้ตั้งนานแล้ว อยากแต่งเข้าตระกูลใหญ่เพื่อยกระดับชนชั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายขนาดนั้นหรอก!”
เจียงเสี่ยวซีขมวดคิ้วแน่น “ใครเข้าห้องน้ำแล้วลืมแปรงฟันเนี่ย ปากเหม็นชะมัด!”
“หรือไม่แปรงสีฟันที่เขาใช้ก็เพิ่งเอาไปขัดโถส้วมมา” ก่วนเสี่ยวเสี่ยวเสริม
เฉินซิงเฉินมองอีกฝ่ายอย่างจริงใจ “คุณจางคะ รบกวนกลับไปโต๊ะของคุณเถอะค่ะ กลิ่นเหม็นจนรบกวนพวกเราแล้ว”
ใบหน้าจางเซิ่งเจี๋ยเขียวคล้ำ เขาแทบไม่เคยถูกใครชี้หน้าด่าแบบนี้ “เสิ่นเยว่! ดูแลคนของเธอหน่อย อย่าปล่อยให้พวกหล่อนกัดคนมั่วเหมือนหมาบ้า!”