เจียงเสี่ยวซีฉีกยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ “คำอธิษฐานของฉันได้ผลแล้ว! พรุ่งนี้ไปรับมงกุฎหงส์ได้แล้ว!!”
“เชี่ย!!”
ทั้งสามคนอุทานพร้อมกัน!
ตอนนั้นบนเวทีไม่มีการแสดง บรรยากาศในบาร์กำลังอยู่ในช่วงพักหลังจากคึกคักกันไปเมื่อครู่ พอผู้หญิงสามคนตะโกนขึ้นมาพร้อมกันแบบนี้ ก็กลายเป็นจุดสนใจของคนรอบข้างทันที
ก่วนเสี่ยวเสี่ยวเขย่าไหล่เจียงเสี่ยวซี “รีบบอกมาเลย เธอไปไหว้เทพเจ้าแห่งโชคลาภองค์ไหนมา อยากซื้ออะไรก็ได้เงินค่าขนมทันที! บอกให้พวกฉันไปไหว้ด้วยสิ!”
“ใช่ ๆ! ฉันก็อยากไปด้วย” เฉินซิงเฉินเห็นด้วย
“บวกหนึ่ง” เสิ่นเยว่ยกมือ
เจียงเสี่ยวซีอยากจะบอกเหลือเกินว่า พวกเธอคงต้องมีเจ้านายสายเปย์สักคน
แต่แน่นอนว่าเรื่องนี้พูดออกไปไม่ได้เด็ดขาด
“ฉันว่าหางโจวคงถูกโฉลกกับฉัน ทำให้สมหวังทุกอย่าง รอถ่ายรูปเสร็จแล้วหาเวลาไปวัดหลิงอิ่นกันดีไหม?”
“เห็นด้วย!” ทั้งสามคนยกมือเห็นพ้องกันพร้อมหน้า
สวีเฟิงเสนอว่า “ในเมื่อโชคดีขนาดนี้ ซื้อหวยสักใบดีไหม? เผื่อจะถูกรางวัลใหญ่”
“เห็นด้วย! เผื่อหางโจวจะถูกโฉลกกับฉันเหมือนกัน” ก่วนเสี่ยวเสี่ยวยกมือสนับสนุน
“วันนี้ฉันรู้สึกว่าโชคดีนะ งั้นลองดูไหม?” เฉินซิงเฉินเองก็เริ่มสนใจ
“ตอนนี้เลยเที่ยงคืนมาห้านาทีแล้ว คงไม่มีร้านขายหวยร้านไหนเปิดอยู่หรอกมั้ง?” เสิ่นเยว่คิดรอบคอบมาก
“ปกติร้านขายหวยปิดตอนสี่ทุ่มจริง ๆ แต่ในย่านการค้าหรูมีร้านที่เปิดตลอด 24 ชั่วโมงอยู่พอดี ฉันรู้จักร้านหนึ่ง”