“เสิ่นเยว่! เธอบ้าไปแล้วเหรอ? ยังไม่ปล่อยเซิ่งเจี๋ยอีก!” จวงเจี๋ยรีบร้อนลงมาจากชั้นบน พลางเอ่ยอย่างร้อนใจ
“หุบปาก! นายมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน?” เสิ่นเยว่เหลือบมองเขาอย่างเย็นชา “จางเซิ่งเจี๋ยต่างหากที่เข้ามาหาเรื่องก่อน นายควรบอกให้เขาพาคนของเขาไสหัวไปไม่ใช่เหรอ?”
“เสิ่นเยว่ เธอทำแบบนี้กับคุณชายจางได้ยังไง? รีบปล่อยเขาเถอะ เซิ่งเจี๋ยใจกว้างจะตาย เธอกับเพื่อนขอโทษเขาสักหน่อย เชื่อสิว่าเขาจะไม่เอาเรื่องหรอก”
เฉิงเฟยเฟยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หน้าซีดเผือด เห็นได้ชัดว่าเหตุการณ์ตรงหน้าทำให้เธอตกใจ
จางเซิ่งเจี๋ยเองก็คาดไม่ถึงว่าเรื่องจะบานปลายมาถึงขั้นนี้ เขาจึงฉวยโอกาสรับคำเสียเลย “ในเมื่อคุณเฉิงกับพี่เจี๋ยพูดแล้ว ฉันก็เป็นคนใจกว้างอยู่แล้ว ขอแค่พวกเธอขอโทษฉันอย่างจริงใจ เรื่องนี้ก็แล้วกันไป”
“ไม่ต้องทำอะไรมาก พวกเธอดื่มคนละขวดก็พอ ถือว่าแสดงความจริงใจ”
เสิ่นเยว่แค่นเสียง “ฉันขอพูดแบบเดียวกัน ถ้าไม่อยากให้เรื่องบานปลายไปกว่านี้ ก็ขอโทษฉันกับเพื่อนอย่างจริงใจดี ๆ”
“ไม่อย่างนั้น เรื่องวันนี้ไม่จบแน่!”
จวงเจี๋ยร้อนใจ “เสิ่นเยว่ เธอบ้าไปแล้วเหรอ? รู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?”
แววตาของจางเซิ่งเจี๋ยเย็นเยียบลงเช่นกัน “พี่เจี๋ยก็เห็นแล้ว ไม่ใช่ว่าฉันไม่ไว้หน้าพี่ แต่เสิ่นเยว่ไม่รู้จักดีชั่วเอง!”
เจียงเสี่ยวซียื่นตัวออกมาจากข้างก่วนเสี่ยวเสี่ยว “ผู้จัดการ เอาชุดปฐมพยาบาลมาหน่อย”
ไม่รู้ว่าสวีเฟิงกลับมาตั้งแต่เมื่อไร เขาหิ้วกล่องปฐมพยาบาลเดินเข้ามา “เอามาแล้วครับ”