"เสิ่นเซียนเซียน ปล่อยมือเดี๋ยวนี้นะ อย่ามาทำอ้อนแอ้นเป็นผู้หญิง"
ในห้องสูทสุดหรูของโรงแรม หลินซาซาจ้องเขม็งใส่เสิ่นเซียนเซียนที่เกาะแขนเย่เฉินเหมือนหมีโคอาลา
ตั้งแต่จัดการสามนักฆ่าจากแคว้นซากุระได้ เด็กนั่นก็ไม่ยอมห่างจากตัวเย่เฉินเลย
เด็กสาวยังคิดจะย้ายเข้าตระกูลเย่ แต่พอได้ยินว่าเย่เฉินจะไปพักที่ตระกูลกู้สักพัก ก็เลยล้มเลิก
"เธอจะมายุ่งอะไรกับฉัน ไม่ได้เจอกันนาน ขอดูดซับไอสติปัญญาของพี่เฉินหน่อย"
เสิ่นเซียนเซียนแลบลิ้นใส่เธอ แววตาเต็มไปด้วยความลำพอง
หลินซาซาพูดไม่ออก "พี่เฉินตอนนี้สติปัญญาเท่าเด็กหกขวบอยู่แล้ว เธอจะดูดให้เหลือสามขวบอีกหรือไง"
เธอรู้สึกว่าเสิ่นเซียนเซียนฉลาดผิดมนุษย์ อาจมีความสามารถดูดสติปัญญาจากคนอื่นได้จริง ๆ
ได้ยินดังนั้น เสิ่นเซียนเซียนก็เบ้ปาก กลอกตาใส่
ในสามคนที่อยู่ในห้องนี้ เธอต่างหากที่โง่ที่สุด
"ฉันเป็นเมนส์ เธอไปซื้อผ้าอนามัยให้หน่อย" เสิ่นเซียนเซียนพูดไม่เกรงใจ
"ทำไมเธอไม่ไปเอาเอง..."
พูดได้ครึ่งประโยค หลินซาซาก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้เสิ่นเซียนเซียนออกแรงหนัก ทั้งยังนั่งเครื่องบินมาสิบกว่าชั่วโมง ใจก็อ่อน รีบเดินออกไปข้างนอก
ถึงประตู เธอก็หันกลับมากะทันหัน
"ขอเตือนไว้ก่อนนะ พี่เฉินแต่งงานแล้ว ห้ามฉวยโอกาสตอนฉันไม่อยู่เด็ดขาด"
"เอ้อ รีบไปเถอะ พูดมากจริง"
เห็นสองคนนี้ยังเหมือนตอนเรียนหนังสือ พอเจอหน้ากันทีก็แซวกันไม่หยุด เย่เฉินทำได้แค่นั่งยิ้มเหมือนแม่สื่ออยู่ข้าง ๆ อย่างจนใจ