"พ่อครับ นี่พ่อแก่จน..."
กู้หยวนเฉิงพูดได้ครึ่งประโยคก็รีบเปลี่ยนคำ "นี่พ่อไม่ได้พักผ่อนดี ๆ เมื่อคืนหรือเปล่า เขาก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้ พ่อยังปรบมือให้เขาอีก?"
กู้หลงแค่นเสียงเย็น "ตระกูลหานกับตระกูลกู้ก็ไม่ถูกกันอยู่แล้ว หลายปีมานี้สู้รบกันทั้งลับทั้งเปิดยังน้อยอีกหรือ? พวกเจ้ามีใครมีความสามารถเท่าคุณชายเย่บ้าง ที่ทำให้ตระกูลหานเสียหน้าได้ขนาดนี้?"
"นี่..."
คนตระกูลกู้ถึงกับพูดไม่ออก ถ้ามองจากมุมนี้ ท่านปู่ก็พูดถูก
ในกลุ่มคนเหล่านี้ กู้หยวนเจี้ยนคิดว่าตัวเองมีเหตุผลที่สุด
เขาลุกขึ้นยืนวิเคราะห์ว่า "พูดอย่างนี้ไม่ได้ หลายปีมานี้การต่อสู้ระหว่างเรากับตระกูลหานล้วนควบคุมอยู่ในขอบเขตเล็ก ๆ ไม่เคยฉีกหน้ากันจริง ๆ
พอเขามาก่อกวนแบบนี้ ก็กลายเป็นว่าไม่ตายไม่เลิกกันแล้ว ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดก็คือเจ๊ากันทั้งคู่"
"รองหัวหน้าพูดถูก ไอ้เด็กนี่เป็นตัวซวยจริง ๆ ทางที่ดีตอนนี้มีแต่ต้องให้เขาหย่ากับหนิงหนิง แล้วตระกูลกู้ประกาศตัดความสัมพันธ์กับตระกูลเย่ทั้งหมด" กู้หยวนเฉิงรีบเสริมทัพ
คนอื่น ๆ แม้ไม่ได้พูด แต่ก็มีไม่น้อยที่แอบพยักหน้า
เห็นภาพนี้ กู้หลงก็รู้สึกหนาวใจ
ในบรรดาลูกหลานรุ่นหลังของเขา มีเพียงกู้หนิงที่มีความกล้าและวิสัยทัศน์ ทำตัวทำการเหมือนเขาตอนหนุ่ม ๆ ที่เหลือล้วนแต่เป็นพวกขี้ข้า
ในเวลานี้ กู้หนิงเดินเข้ามาจากข้างนอก ในหน้างดงามเต็มไปด้วยความอ่อนล้า
เห็นเธอมีสีหน้าเช่นนี้ เย่เฉินก็เดาว่าเธอคงรู้แล้ว เรื่องข้อมูลสมองกลเชื่อมต่อสมองถูกขโมย
"หนิงหนิงเมียครับ เป็นอะไรไป ใครทำให้ไม่สบายใจ?" เขารีบวิ่งเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วง
กู้หนิงฝืนยิ้มออกมา แล้วจับมือเขา