"อ๊ากกก......โมโหแม่นัก!"
กลับมาถึงในรถ หวังเหม่ยหลิงทุบอกกระทืบเท้า ท่าทางเหมือนจะตายให้ได้
หลิ่วเฉวียนหน้าดำคิ้วเขียว มือใหญ่บีบแรง ระบายอารมณ์ใส่ก้นบุหรี่ไม่หยุด
มีเพียงหลิ่วหรูเสวี่ยที่เงียบกริบ ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง
สมัยเรียนเย่เฉินเทิดทูนเธอไว้กลางใจ ถึงเธอจะเป็นแค่คนตระกูลเล็ก แต่เพราะความรักนี้ กระทั่งคุณหนูคุณชายตระกูลใหญ่ยังต้องวิ่งเข้าหาเธอ
เกียรติยศนั้น ชาตินี้ก็ลืมไม่ลง
ตอนนี้เย่ตระกูลล่มสลาย เย่เฉินก็กลายเป็นคนโง่ การถอนหมั้นในสายตาเธอจึงเป็นเรื่องสมควร
แต่ทันทีที่เห็นกู้หนิงเลือกเย่เฉินอย่างเด็ดเดี่ยว จู่ ๆ เธอก็ใจคอไม่ดีขึ้นมา รู้สึกว่าตัวเองเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตไป
"ฉัน......ผิดหรือ?"
ได้ยินเสียงพึมพำของเธอ หลิ่วเฉวียนรีบปลอบ
"เสวี่ยเอ๋อ ลูกอย่ามีความคิดไม่ดีเด็ดขาด เย่ตระกูลตอนนี้ก็แค่บ้านแตกสาแหรกขาด จะแต่งเข้าไปก็ไม่ต่างจากกระโดดลงหลุมไฟ ไม่ต้องพูดถึงว่าเย่เฉินนั่นยังเป็นคนโง่"
หวังเหม่ยหลิงหัวเราะชั่วร้าย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอาฆาต
"คอยดูเถอะ ตราบใดที่ผู้ชายเย่ตระกูลยังไม่ตายหมด พวกท่านผู้หลักผู้ใหญ่ก็ไม่มีวันหยุด เจ้าโง่เย่เฉินอยู่ได้อีกไม่นานหรอก
อีกอย่างตอนนี้ลูกคือคนที่คุณชายหานถูกใจนะ จะได้เป็นคุณนายน้อยตระกูลหาน ผู้หญิงทั้งเจียงเฉิงต้องอิจฉาลูกแน่"
"ใช่แล้ว คุณชายหานบอกว่าคืนนี้จะมีงานเลี้ยงสำคัญมาก เวลาก็ไม่น้อยแล้ว รีบกลับบ้านแต่งหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ อย่าให้เขารอ" หลิ่วเฉวียนมองนาฬิกาโรเล็กซ์ที่ข้อมือแล้วพูด