“ท่านปู่ พวกเราขอตัวก่อนนะคะ”
กู้หนิงให้เย่เฉินนั่งเรียบร้อยในที่นั่งผู้โดยสาร จากนั้นกล่าวลาเย่เทียนฟง เจียงจื่อรั่ว และคนอื่น ๆ ก่อนขับรถออกไป
บ้านตระกูลกู้อยู่ไม่ไกลจากตระกูลเย่มากนัก ประมาณสิบนาทีก็ถึง
เมื่อเห็นคุณหนูใหญ่ของพวกตนพาผู้ชายกลับบ้าน แถมยังจูงมือกันมาอย่างสนิทสนม เหล่าคนรับใช้ในบ้านตระกูลกู้ต่างก็ตกตะลึง
"...โลกร้อนขึ้น ในที่สุดภูเขาน้ำแข็งก็ละลายแล้ว?"
"ถึงขั้นถูกคุณหนูใหญ่หมายตา เด็กหล่อนี่ต้องมีที่มาใหญ่โตแน่"
"ไม่รู้เหมือนกัน ยังไงก็ไม่ใช่คนธรรมดา"
ระหว่างที่พวกป้าสาวซุบซิบกันเบา ๆ กู้หนิงก็หน้าแดงระเรื่อ แล้วพาเย่เฉินเข้าไปในห้องนอนส่วนตัวของเธอ
เห็นภาพนั้น ฝูงชนก็อ้าปากค้างอีกครั้ง
คุณหนูใหญ่ ใจกล้าถึงขั้นนี้เลยหรือ?
"อาเฉิน เธอนั่งรอดี ๆ อยู่นี่นะ ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้า"
"ได้"
เย่เฉินรับคำอย่างว่าง่าย นั่งบนเก้าอี้พลางแกว่งขาไปมา
มองดูท่าทางเหมือนเด็กของเขา กู้หนิงก็รู้สึกสงสารอย่างห้ามไม่ได้
เธออดไม่ไหว ยกมือขึ้นประคองใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเย่เฉิน ดวงตาหงส์มีน้ำตาเอ่อคลอ
อัจฉริยะเหนือโลกที่เคยเจิดจรัสในวันวาน กลับกลายเป็นเช่นนี้ ใครเล่าจะไม่ทอดถอนใจ นับประสาอะไรกับที่เธอเป็นถึงคู่หมั้นของเขา
"เมียหนิงหนิงร้องไห้ทำไม?"
เย่เฉินร้อนใจ รีบยื่นมือใหญ่ขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้เธอ
"ฉันไม่เป็นอะไร" กู้หนิงรู้สึกร้อนผ่าวที่แก้มเพราะถูกเขาลูบไล้ จึงรีบบอกว่า "เธอวางใจเถอะ หลังงานเลี้ยงคืนนี้จบ ฉันจะส่งคนไปเมืองหลงตู เพื่อตามหาหมอฝีมือดี หวังว่าจะเชิญจินเต้าหรง เทพหมอขั้นหนึ่งแห่งต้าเซี่ยมาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องใช้ราคาเท่าไหร่ ก็จะทำให้เธอหายดี"