ในงานประมูล หลินซาซาไม่สามารถขัดขืนเย่เฉินได้ จึงยอมประมูลน้ำเต้าเก่าๆ ใบหนึ่งในราคาสิบหยวน
เย่เฉินบอกว่าจะใช้ใส่น้ำดื่ม หลินซาซาไม่ได้ใส่ใจนัก แต่ไม่คิดว่าเขาจะใช้เป็นกระติกน้ำจริงๆ
"ซาซา ดื่มน้ำ"
เย่เฉินยื่นน้ำเต้าให้ตรงหน้าหลินซาซา แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
"พี่เฉิน น้ำนี้สกปรกนะ ดื่มไม่ได้หรอก" หลินซาซารู้สึกขำกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
"ไม่สกปรกสักหน่อย หอมเชียวน้า"
เย่เฉินรู้ว่าถ้าไม่บอกหลินซาซาว่าน้ำในน้ำเต้านี้มีพลังโอสถทลายขอบเขตอยู่ เธอจะต้องไม่ยอมดื่มแน่
คิดได้ดังนั้น เขาก็ไม่พูดพล่าม ยกน้ำเต้าขึ้นจ่อปากตัวเองแล้วกรอกลงไปหนึ่งอึก
"พี่ใหญ่ รีบบ้วนออกมาเดี๋ยวนี้!"
หลินซาซาตกตะลึง น้ำเต้านี้ถูกทิ้งกลางแจ้งมาหลายร้อยปี ใครจะรู้ว่ามีของสกปรกอะไรเข้าไปบ้าง ดื่มเข้าไปแบบนี้เกรงว่าจะท้องเสียครึ่งวันแน่
เธอบีบคอเย่เฉินเขย่า ทุบหลังเขาอย่างแรง แต่ไม่ได้ผลเลย
"พี่ใหญ่อย่ากังวลนะ ฉันจะรีบพาไปโรงพยาบาลล้างท้องเดี๋ยวนี้"
พูดพลาง หลินซาซาก็จะฉุดเย่เฉินออกไป
ทันใดนั้น เจ้าของร้านกู่ฟังเก๋อหญิงงามสะคราญก็เดินเข้ามา
นางยิ้มพลางเอ่ยว่า "ข้าพอรู้วิชาแพทย์อยู่บ้าง ไม่สู้ให้ข้าดูให้คุณชายหน่อยเป็นไร?"
หลินซาซารู้ว่าเจ้าของร้านผู้นี้มีภูมิหลังใหญ่หลวงนัก จึงรีบโค้งคำนับกล่าวขอบคุณหลายหน แล้วจับแขนเย่เฉินข้างหนึ่งวางบนโต๊ะ
หญิงงามสะคราญยื่นนิ้วเรียวขาวสามนิ้วออกมา วางลงบนข้อมือของเย่เฉิน
สัมผัสได้ถึงปราณอ่อนโยนสายหนึ่งแทรกซึมจากปลายนิ้วนางเข้าสู่ผิวหนังเขา หมายจะสำรวจภายในร่าง เย่เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย