เมื่อรู้ตัวว่าหลินซาซาจะไม่สู้ราคาต่อ เจี่ยงหู่ก็หมดความอดกลั้น
เขากระทืบเท้าอย่างแรงจนคนทั้งห้องโถงสั่นสะเทือน ตัวเขาดูราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังเดือดดาล ดวงตาแดงก่ำตะโกนใส่หลินซาซาและเย่เฉิน
ไอ้เด็กเวรเอ๊ย ถ้าแกแน่จริงก็สู้ราคามาต่อสิ ไม่งั้นฉันจะดูถูกพวกแกตลอดไป!
เห็นเขาทำขนาดนี้ หลินซาซาจะดูไม่ออกได้อย่างไรว่ามันเกิดอะไรขึ้น?
"ฮ่าๆๆ... ขำจนจะตายอยู่แล้ว เจ้าคิดว่าห้าหมื่นสี่พันล้านซื้อของพัง ๆ มาได้จริงหรือ?"
หลินซาซากุมท้องเดินออกจากห้องวีไอพี หัวเราะจนตัวงอแทบจะไม่ตรง
วินาทีนั้น นางรู้สึกเพียงว่าความคับแค้นและความอัดอั้นตันใจก่อนหน้านี้ถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น
เย่เฉินเองก็ลุกขึ้นมาเต้นแร้งเต้นกา ทำหน้าตาล้อเลียนพวกเจี่ยงหู่
"ไอ้โง่ ไอ้โง่ พวกแกมันพวกโง่ทั้งนั้น"
"เอ่อ นี่มัน..."
คนในที่นั้นเมื่อได้ยินคำพูดนี้ ต่างไม่รู้จะพูดอะไรดี
ถูกคนโง่ล้อเลียนว่าโง่ ยังจะมีอะไรน่าเวทนายิ่งกว่านี้อีกไหม?
คิดได้ดังนั้น หลายคนก็พากันหัวเราะขึ้นมา
อย่างไรเสีย เจี่ยงหู่ที่เป็นถึงราชาใต้ดินนั้น ถ้าเอามาเปิดเผยก็ไม่ใช่เรื่องน่าภาคภูมิใจนัก คนที่หมั่นไส้เขามีมากมาย
"เอาล่ะ ในเมื่อไม่มีใครต้องการสู้ราคาต่อ ดังนั้นห้าหมื่นสี่พันล้านครั้งที่หนึ่ง ห้าหมื่นสี่พันล้าน..."
พวกแกแน่จริงก็สู้ราคามาสิโว้ยยย...
"ห้าหมื่นสี่พันล้านครั้งที่สาม เรียบร้อย!"
"ขอแสดงความยินดี เจี่ยงหู่สามารถประมูลชิ้นสำคัญที่สุดของงานประมูลครั้งนี้ เบาะปู่นั่งโพธิ์ ได้สำเร็จ!"
"ปรบมือ ๆ ๆ..."