โรงแรมซันไชน์
หลินซาซาพาเย่เฉินมาถึงห้องจัดเลี้ยงของโรงแรม กู้หนิง หลี่มู่หลิง และใบหน้าที่คุ้นตาอีกหลายคนมาถึงกันหมดแล้ว
“โห ท่านผู้ยิ่งใหญ่ทั้งนั้นเลย!” หลินซาซาร้องเบา ๆ
คนพวกนี้ไม่ใช่ว่าเธอเห็นออกทีวีบ่อย ๆ ก็เจอในงานเลี้ยงระดับสูงสุดมาแล้ว
ล้วนเป็นบุคคลที่แค่กระทืบเท้า เจียงเฉิงก็ต้องสั่นสะเทือนทั้งเมือง
“คุณเย่กับคุณหลินมาแล้ว เชิญนั่งเร็ว ๆ”
หลี่มู่หลิงไม่มีท่าทางคุณหนูลูกมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งเลยสักนิด เห็นทั้งสองคนมาก็รีบทักทาย เชิญเย่เฉินไปนั่งตรงหัวโต๊ะ
หลินซาซานั่งลงข้างเย่เฉิน สมองยังตื้อ ๆ อยู่
คนพวกนี้ล้วนเป็นผู้ยิ่งใหญ่ของเจียงเฉิง ไม่ต้องพูดถึงหลี่มู่หลิงคุณหนูตระกูลมหาเศรษฐีแห่งเจียงหนานด้วยซ้ำ ทำไมสายตาที่พวกเขามองเย่เฉิน ถึงแฝงความเคารพเอาไว้?
ยังไม่ทันที่เธอจะคิดประเด็นสำคัญออก หลี่มู่หลิงก็แนะนำทุกคนในวงให้เธอกับเย่เฉินรู้จักทีละคนแล้ว
แต่ละคนที่ถูกแนะนำก็ยืนขึ้นยกแก้วเหล้า แสดงความเคารพต่อเย่เฉิน
พอแนะนำวนครบรอบ ชายวัยห้าสิบกว่าในแจ็กเก็ตสีเทาคนหนึ่งก็ลุกขึ้น ยกแก้วให้เย่เฉินอีกครั้ง
คนนี้หลินซาซาคุ้นเคยดี เขาคือเหอเทา นายกเทศมนตรีของเจียงเฉิง ดูแลงานใหญ่เล็กทั้งหมดในเจียงเฉิง อำนาจหาที่เปรียบมิได้
“คุณเย่ ผมแม้กำลังความสามารถจะจำกัด แต่ถ้าคุณเจอปัญหาในเจียงเฉิง โทรหาผมได้ตลอด ผมไม่กล้ารับปากว่าจะแก้ได้แน่ แต่จะทุ่มเต็มความสามารถอย่างแน่นอน”
“ขอบคุณนะ คุณเป็นคนดีจริง ๆ” เย่เฉินยกแก้วชนกับเขาเบา ๆ
เหอเทานั่งลง อีกคนหนึ่งก็ลุกขึ้นทันที
เขาอายุห้าสิบต้น ๆ เช่นกัน แต่เมื่อเทียบกับเหอเทา นายกเทศมนตรีผู้สูงศักดิ์จากตำแหน่งสูงนานปีแล้ว ร่างกายของเขากลับมีความดุดันเพิ่มมาอีกหลายส่วน