ยามนั้น ณ เรือนหลังใหญ่โอ่อ่าแห่งหนึ่งในเมืองอิ้งเทียน เมืองจินหลิง ซึ่งอยู่ห่างไกลออกไป
แม้เรือนหลังนี้จะไม่โอ่อ่าภูมิฐานเท่าจวนหนิงกั๋วและหรงกั๋ว แต่ลานเรือนกว้างขวางเป็นระเบียบเรียบร้อย เรือนหลายหลังเรียงต่อกันเป็นแถบ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเจ้าของมิใช่ตระกูลคหบดีธรรมดา
หน้าประตูใหญ่ของเรือน แม้จะไม่มีสิงโตหินอันน่าเกรงขามสองตัวตั้งอยู่ แต่ก็นับได้ว่าเป็นจวนตระกูลสูงศักดิ์ ป้ายเหนือประตูมีอักษรเขียนไว้ว่า ‘จวนตระกูลเซวีย’
ที่นี่คือจวนบรรพบุรุษของตระกูลเซวียแห่งจินหลิงอันเลื่องชื่อ
“เจี่ยไม่ใช่เจี่ย หยกขาวสร้างเป็นโถง ม้าทองคำเรียงราย”
“วังอาฝางทอดยาวสามร้อยลี้ ยังมิอาจบรรจุตระกูลสื่อแห่งจินหลิงได้หมด”
“ทะเลบูรพาขาดแท่นหยกขาว ราชามังกรจึงเชิญตระกูลหวังแห่งจินหลิง”
“ปีเก็บเกี่ยวอุดมสมบูรณ์ หิมะกองสูงดุจภูเขา ไข่มุกมีค่าดั่งดิน ทองคำมีค่าดั่งเหล็ก”
วลี ‘ไข่มุกมีค่าดั่งดิน ทองคำมีค่าดั่งเหล็ก’ กล่าวถึงตระกูลเซวีย
“ลูกแม่เอ๋ย เจ้าไม่ปรารถนาจะเข้าวังจริงหรือ? นี่เป็นโอกาสอันดีแท้เชียว”
สตรีผู้มีเรือนร่างอวบอิ่มนั่งอยู่บนตั่งนุ่มข้างหน้าต่างในโถงใหญ่
ใบหน้าของนางดูเมตตา ทว่ายามนี้กลับเต็มไปด้วยความกังวล ขณะมองเด็กสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
จะเรียกว่าเด็กสาวก็ไม่ผิดนัก มองแล้วอายุราวสิบสองหรือสิบสามปี
แม้อายุยังน้อย แต่รูปร่างกลับอวบอิ่ม ท่วงท่าสงบสำรวม ประกอบกับปลายคางที่ยังมีเค้าความเป็นเด็กอยู่บ้าง ยิ่งทำให้ดูสง่างามสูงศักดิ์
“สถานการณ์ของบ้านเราเป็นเช่นไร เจ้าเองก็รู้ดี บ้านเราแม้เป็นสายหลักของตระกูล แต่บิดาของเจ้าจากไปตั้งแต่ยังเยาว์ ส่วนพี่ชายก็ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย”
“ตระกูลเซวียทั้งแปดสายแต่เดิมก็ไม่มีขุนนางหรือยศศักดิ์ สถานการณ์ยิ่งเลวร้ายลงทุกปี”
“เจ้าเป็นเด็กดี รู้หนังสือและหลักธรรมมาตั้งแต่เล็ก หากได้รับเลือกเข้าไป อย่างน้อยในวังเราก็จะมีคนช่วยพูดแทนได้บ้าง”
ฮูหยินเซวียมองเซวียเป่าช่ายด้วยน้ำเสียงวิงวอน
เซวียเป่าช่ายก้มมือลงเงียบงัน ไม่กล่าวแม้แต่คำเดียว ทว่าในใจกลับมิได้สงบนิ่งดังสีหน้า
แท้จริงแล้วนางมิใช่เซวียเป่าช่ายวัยสิบสามปีในปัจจุบัน หากจะกล่าวให้ถูกต้อง นางก็มิใช่คนเดิมอีกต่อไป