“พี่เจิ้นของเจ้าก็เป็นคนเกียจคร้านไม่เอาการเอางาน ส่วนพี่รองอย่างข้ามียศศักดิ์และตำแหน่งขุนนาง จึงมีเรื่องให้วุ่นวายไม่น้อย แต่เจ้าเป็นคุณหนูแห่งจวนตะวันออกของเรา พักอยู่ที่นี่กับท่านย่า หากคิดถึงพี่รองหรืออยากออกไปเดินเล่น ก็แวะมาหาได้โดยตรง”
เจี่ยมู่มองซีชุนในอ้อมแขน พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เจี่ยซีชุนมองที่ทับกระดาษในอ้อมแขน ก่อนหันกลับไปมองใบหน้าของเจี่ยมู่อีกครั้ง แล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง
ท่านย่าเจี่ยมองภาพพี่ชายเอ็นดูน้องสาวตรงหน้า รอยยิ้มเมตตาพลันปรากฏบนใบหน้า
“จริงสิ มู่เกอเอ๋อร์ เมื่อครู่เจ้าบอกว่าท่านเซวียตั้งชื่อรองให้เจ้า ย่ายังไม่รู้เลยว่าชื่ออะไร”
เจี่ยมู่เงยหน้าขึ้น มองท่านย่าเจี่ยพร้อมรอยยิ้ม
“ท่านเซวียให้ความสำคัญกับข้า จึงตั้งชื่อรองว่าป๋อเยวี่ยขอรับ”
เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้นก็ไม่มีใครแสดงสีหน้าแปลกใจ มีเพียงทั่นชุนที่ร้องอุทานออกมา
ในบรรดาสตรีที่นั่งอยู่ตรงนั้น ท่านย่าเจี่ย ฮูหยินหวัง และฮูหยินสิง ล้วนเป็นสตรีในเรือนตามขนบยุคศักดินาอย่างแท้จริง หากเป็นเรื่องการชิงดีชิงเด่นในเรือนหรือกฎระเบียบ พวกนางคงพูดได้เป็นคุ้งเป็นแคว ทว่าแทบไม่เคยอ่านตำรับตำรา
โลกนี้ไม่ใช่ยุคหลังที่ใคร ๆ ก็พูดถึงฉากในสามก๊กได้สักสองสามประโยค หากแต่มีเพียงพงศาวดารอย่างจดหมายเหตุสามก๊กเท่านั้น
ในชาติก่อน หลัวก้วนจงเริ่มวางเค้าโครงเรื่องตั้งแต่ปลายราชวงศ์หยวน และเขียนเสร็จในรัชศกหงอู่ ทว่าฉบับพิมพ์ที่สมบูรณ์ที่สุดฉบับแรกเพิ่งมีขึ้นในรัชศกเจียจิ้งแห่งราชวงศ์หมิง “สามก๊กฉบับนิทานสามัญ”เป็นฉบับแรกที่พิมพ์เผยแพร่เป็นวงกว้างในท้องตลาด
แม้ต้าเซี่ยจะก่อตั้งขึ้นในช่วงปลายราชวงศ์หยวนเช่นกัน ตามเหตุผลแล้วหลัวก้วนจงก็น่าจะมีตัวตนอยู่ ทว่าจนถึงบัดนี้ก็ยังไม่มีข่าวคราวเกี่ยวกับหนังสือเล่มนั้น
หลี่หวานมาจากตระกูลบัณฑิต ทว่าบิดาสอนนางเพียงตำราว่าด้วยคุณธรรมสตรีและสตรีผู้เพียบพร้อม นางจึงมีความรู้เรื่องบทกวีไม่มากนัก