“ในใจเจ้าย่อมรู้ดีกว่าผู้ใด บนโลกนี้ไม่มีเซียน ไม่มีโอสถอายุวัฒนะหรอก”
“เจ้าหลอมโอสถมาสิบกว่าปี เฝ้าเตาหลอมมาสิบกว่าปี ตัวเจ้าเองก็รู้ชัด หินผุพังกับผงเน่า ๆ พวกนี้รักษาชีวิตคนไว้ไม่ได้ ทั้งยังช่วยให้เจ้าได้พบนางอีกครั้งไม่ได้ด้วย”
“สิ่งที่เจ้าบำเพ็ญไม่ใช่มรรคา เป็นเพียงความยึดติดที่หลอกตัวเองเท่านั้น”
“คนที่เจ้าคิดถึงสุดหัวใจและยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อจะได้พบอีกครั้ง ไม่ได้ซ่อนอยู่ในวิถีสวรรค์ที่กล่าวอ้างนั่น และไม่ได้ซ่อนอยู่ในเตาหลอมผุพังนั่นเช่นกัน”
“ซีชุน คือร่องรอยสุดท้ายที่มารดาข้าทิ้งไว้บนโลกนี้”
บริเวณโรงหลอมโอสถเงียบสงัดลงอย่างสิ้นเชิง
ถ่านยังคงลุกไหม้ เสียงลมลอดผ่านกรอบหน้าต่าง พัดแผ่วเบาไปตามมุมห้อง ทว่าเจี่ยจิ้งกลับนั่งนิ่งงันไปทั้งคน
สมองของเขาว่างเปล่า คำปลอบใจตัวเองตลอดสิบกว่าปี การบำเพ็ญตนหลีกเร้นโลกตลอดสิบกว่าปี และความฝันอันยาวนานเรื่องชีวิตอมตะ ถูกเจี่ยมู่ทำลายลงด้วยคำพูดเพียงไม่กี่ประโยค แตกละเอียดจนไม่เหลือแม้แต่เศษซาก
เขาอยากโต้แย้ง อยากทำท่าทางราวกับมองทุกสิ่งทะลุปรุโปร่งต่อไป ทว่าลำคอกลับตีบตัน แน่นหน้าอก สั่นไปทั้งร่าง พูดอะไรไม่ออกสักคำ
เมื่อเห็นเขาพังทลายถึงเพียงนี้ เจี่ยมู่ก็ไม่ใจอ่อนแม้แต่น้อย
คำที่ควรพูด เขาพูดไปหมดแล้ว สิ่งที่ควรชี้ให้เห็น ควรเปิดโปง ควรเตือน ไม่มีตกหล่นแม้แต่คำเดียว
เจี่ยจิ้งจะยังยึดติดหรือจะตื่นรู้ ล้วนเป็นการตัดสินใจของเขาเอง บังคับกันไม่ได้
เจี่ยมู่ไม่มองอีกฝ่ายแม้แต่แวบเดียว ไม่รอให้ตอบสนอง หันหลังแล้วก้าวออกไปทันที
เขาก้าวออกจากโรงหลอมโอสถอันอึมครึมและฉุนแสบทีละก้าว ก่อนจะเดินพ้นอารามเสวียนเจิน สถานที่ที่กักขังเจี่ยจิ้งไว้นานกว่าสิบปี
เมื่อเจี่ยมู่กลับจากอารามเสวียนเจินนอกเมืองถึงจวนหนิงกั๋ว ก็ใกล้เที่ยงแล้ว
ยามม้าของเขาหยุดตรงประตูข้าง บ่าวหนุ่มที่รออยู่ในห้องเฝ้าประตูก็เข้ามารับบังเหียนจากมือเจี่ยมู่ทันที
เจี่ยมู่พลิกตัวลงจากหลังม้า มองบ่าวหนุ่มที่ก้มหน้าอยู่แวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร แล้วเดินเข้าไปด้านใน
ตลอดทาง บ่าวไพร่ที่พบต่างหยุดฝีเท้าและคำนับ
“นายท่านรอง”
“คารวะนายท่านรอง”