ทั่วทั้งลานตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง เจี่ยจิ้งค่อย ๆ หันกลับมา มองบุตรชายคนรองผู้เป็นบุตรโดยชอบธรรมของตนเป็นครั้งแรกในรอบสิบกว่าปี
เงาร่างของเจี่ยมู่สะท้อนอยู่ในดวงตา แววปลาบปลื้มใจวาบผ่านก้นบึ้งดวงตา ก่อนถูกซ่อนเร้นไปอย่างรวดเร็ว
เจี่ยมู่ที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่เด็กน้อยที่ทำตัวราวกับผู้ใหญ่เกินวัยในความทรงจำของเขาอีกแล้ว และไม่ใช่เด็กที่ดื้อดึงจะไปเหลียวตงพร้อมสีหน้ามุ่งมั่นเช่นนั้นอีกต่อไป
ร่างใต้เสื้อคลุมสีดำสนิทดูผอมบาง เมื่อเทียบกับรูปร่างกำยำล่ำสันของขุนพลอย่างเจี่ยไต้ฮว่าที่เขาจำได้
ใบหน้ายังคงงดงามประณีตดังในความทรงจำ ทว่าบนใบหน้าขาวผ่องเกลี้ยงเกลานั้นกลับมีร่องรอยหยาบกร้านอย่างเห็นได้ชัด
เจี่ยมู่มองใบหน้าที่หันกลับมา นอกจากซูบผอมแล้ว ผิวหน้ายังหย่อนคล้อยอีกด้วย
หนวดเครามีสีขาวปนอยู่ไม่น้อย สีหน้าสงบนิ่ง ราวกับนักพรตผู้บรรลุมรรคา หากไม่รู้มาก่อนคงคิดเช่นนั้น
“ท่านพ่อ”
เจี่ยจิ้งพยักหน้าเบา ๆ ทว่าสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง
“ดังที่เจ้าเห็น ข้าเป็นผู้พ้นโลกีย์แล้ว วันนี้เจ้ามาหาข้า อย่าเอาเรื่องทางโลกมาให้ข้ารำคาญ”
สีหน้าเจี่ยมู่เผยแววประหลาดพิกล
เพราะเจี่ยจิ้งในยามนี้ รวมถึงถ้อยคำที่เขากล่าวออกมา ชวนให้รู้สึกเหมือนนักต้มตุ๋นในยุทธภพอยู่บ้าง
ประการแรก เขาเป็นเพียงผู้ถือศีลที่เช่าอาศัยอยู่ในอารามเต๋า สถานะฆราวาสก็ยังคงอยู่
ในเมื่อยังเป็นคนทางโลก แล้วจะมาพูดเรื่องโลกีย์เรื่องทางโลกกับข้าทำไม นี่ไม่ใช่คำพูดของนักต้มตุ๋นในยุทธภพหรอกหรือ
“เช่นนั้นท่านพ่อคิดจะออกบวชหรือ”
“ข้าจำได้ว่าในจดหมายที่พี่ใหญ่ส่งมา บอกเพียงว่าท่านอาศัยอยู่ในอารามเต๋า กลายเป็นผู้ถือศีลคนหนึ่ง”
สีหน้าเจี่ยจิ้งไม่เปลี่ยน เขาหันกลับไป ทิ้งเพียงท้ายทอยไว้ให้คนตรงหน้า
“การออกบวชก็เป็นเพียงรูปแบบเท่านั้น กายเนื้อยังอยู่ในโลกมนุษย์ ขอเพียงจิตใจหลุดพ้นก็พอ”
น้ำเสียงของเขาไร้อารมณ์ ยังคงราบเรียบไร้ความผันแปร
แต่หลังจากเจี่ยมู่ได้ฟัง ความประหลาดใจที่มุมปากกลับยิ่งชัดเจนขึ้น
“จิตใจไม่อยู่กับโลกีย์หรือ เช่นนั้นเมื่อหลายวันก่อนที่ข้าเห็นชื่อท่านบนป้ายบรรพชน รวมถึงเกียรติยศที่ท่านสอบได้ ล้วนเป็นของปลอมทั้งสิ้นหรือ”