ไม่นานนัก ยวนยางก็สาวเท้าเข้ามา ทำให้ท่านย่าเจี่ยหลุดจากภวังค์
“ฮูหยินผู้เฒ่า เรื่องวุ่นวายด้านนอกเกิดจากหญิงรับใช้สูงวัยสองคนที่ส่งไปดูแลฮูหยินใหญ่หยิวแห่งจวนตะวันออกกับฮูหยินน้อยฉินโดยเฉพาะ พวกนางเห็นว่าบนโต๊ะเลี้ยงมีของกินเล่นอร่อย ๆ มากมาย จึงเห็นแก่กินและเกียจคร้าน ไม่ไปปรนนิบัติเจ้านาย กลับหลบอยู่ในห้องข้างแอบกินของ”
เมื่อท่านย่าเจี่ยได้ยินเช่นนี้ อารมณ์ที่เจี่ยมู่เพิ่งปลอบจนสงบก็เริ่มมีเค้าจะปะทุขึ้นอีกครั้ง
กล่าวตามตรง ในวัยนี้นางก็เป็นถึงบรรพชนผู้เฒ่าของจวนหรงกั๋ว ปกติเกิดเรื่องวุ่นวายอันใดขึ้นก็มักเปลี่ยนเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็ก เปลี่ยนเรื่องเล็กให้กลายเป็นไม่มีเรื่อง ทว่าวันนี้กลับทำให้นางขุ่นเคืองขึ้นมาจริง ๆ
ยวนยางเห็นสีหน้าท่านย่าเจี่ยแล้วก็ลังเลอยู่บ้าง ด้วยนางอายุมากถึงเพียงนี้ หากโมโหจนสุขภาพทรุดจะทำอย่างไร
ท่านย่าเจี่ยเห็นท่าทางอึกอักของยวนยางเช่นกัน
“พูดมา หรือเจ้าคิดจะปิดบังหญิงแก่เช่นข้าด้วย?”
“ต่อมา สาวใช้ตัวน้อยข้างกายฮูหยินหยิวไปกล่าวเตือนพวกนางไม่กี่คำ ตำหนิว่าทำงานไม่ซื่อตรง หญิงรับใช้สูงวัยทั้งสองกลับเถียงทันควัน ถ้อยคำหยาบคายยิ่งนัก”
“พวกนางบอกว่า ต่างคนต่างอยู่คนละบ้านกัน พวกท่านเป็นเจ้านายจวนตะวันออก หากเก่งนักก็กลับไปวางอำนาจที่จวนหนิงกั๋วของพวกท่านเสีย เรื่องในจวนหรงกั๋วของเรา ยังไม่ถึงคราวให้คนจากจวนตะวันออกมายุ่ง”
เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านั้น อารมณ์ของท่านย่าเจี่ยก็ราวกับภูเขาไฟที่ถูกจุดระเบิด ปะทุขึ้นอย่างสิ้นเชิง
แม้นางจะแก่ชราแล้ว แต่สิ่งที่นางถือเป็นข้อห้ามที่สุดในชีวิตก็คือบ่าวไพร่ไม่รู้จักสูงต่ำ หญิงรับใช้เพียงสองคนกลับกล้าแยกสองจวนหนิงกับหรงออกเป็นคนละตระกูล ทั้งยังกล้าละเลยและเหยียดหยามนายหญิงแห่งจวนตะวันออกต่อหน้าผู้คน ช่างกำเริบเสิบสานไร้กฎเกณฑ์!
“สวรรค์กลับหัวกลับหางแล้ว! กฎระเบียบในบ้านหายไปไหนหมด! วันนี้ข้าจะไปดูให้เห็นกับตา ว่าใครมันไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ถึงกับโยนกฎระเบียบเข้าไปในท้องสุนัข!”