ชั่วขณะที่เห็นเธอ ความทรงจำของหลินเฉินก็ผุดขึ้นมาในพริบตา
หนึ่งวันก่อน
เขาเพิ่งถูกปลุกให้ตื่น พอเห็นคนที่ขุดเขาขึ้นมาตรงหน้า ก็อดตื่นเต้นไม่ได้
เขานึกว่าตัวเองกลับมายังโลกเดิมแล้ว จึงรีบจะมอบของขอบคุณให้คนเหล่านั้น
แต่ตอนนี้เขาไม่มีอะไรติดตัวเลย มีเพียงวิชาบำเพ็ญเซียนชั้นยอดอยู่บ้าง
เขาจึงบอกคนเหล่านั้นว่า “ขอบคุณพวกคุณที่ช่วยผมกลับมานะ
ผมไม่มีของมีค่าอะไรติดตัว งั้นขอมอบวิชาบำเพ็ญให้พวกคุณสักหน่อยแล้วกัน
แม้พรสวรรค์ของพวกคุณจะไม่ดีนัก แต่ถ้าขยันฝึกฝนสักหลายสิบปี ก็สร้างรากฐานสำเร็จได้”
ใครจะคิดว่าพอพูดจบ สายตาที่คนเหล่านั้นมองเขาก็เปลี่ยนไป
เขารู้อยู่แล้วว่าคนเหล่านั้นคงไม่เชื่อ จึงคิดจะถ่ายทอดวิชาเข้าไปในทะเลจิตสำนึกของพวกเขาโดยตรง
เมื่อได้วิชาไปแล้ว บางทีพวกเขาอาจจะเชื่อก็ได้
แต่ก่อนที่นิ้วของเขาจะแตะหว่างคิ้วของคนเหล่านั้น พวกเขาก็ปักเข็มฉีดยาใส่ตัวเขาเสียก่อน!
เขายังได้ยินพวกนั้นพูดแว่ว ๆ ว่า “นี่ก็เป็นอีกคนที่โดนนิยายออนไลน์ทำพิษจนหัวปั่นสินะ
เฮ้อ ปล่อยให้เขาพักผ่อนดี ๆ ก่อนเถอะ พอถึงที่แล้วค่อยตรวจดูให้ละเอียด ถ้าไม่มีอะไรค่อยติดต่อครอบครัวเขา”
พอเขาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งที่เห็นตรงหน้าก็คือห้องเล็ก ๆ รอบตัวขาวโพลนไปหมด
เขามองห้องนี้ แล้วมองผู้หญิงในชุดกาวน์สีขาวที่เดินเข้ามา
แม้จะไม่คุ้นเคยกับที่นี่แค่ไหน เขาก็รู้ว่าตัวเองคงถูกส่งมาโรงพยาบาลจิตเวชแล้ว
รู้อย่างนี้ไม่น่าพูดเรื่องของขอบคุณเลย
แต่ก็ไม่เป็นไร อย่างไรเขาก็กลับมาแล้ว จะพักอยู่ที่นี่สักสองสามวันก็ไม่เสียหาย
ทว่าเมื่อเห็นหญิงสาวที่เดินตามหลังผู้หญิงคนนั้นมา ในมือถือเข็มฉีดยาขนาดใหญ่ เขาก็รู้สึกเจ็บแปลบที่แขนขึ้นมาทันที
เขารู้สึกไม่ชอบใจขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล
ใครจะคิดว่าอัจฉริยะด้านการบำเพ็ญในชาติก่อน ผู้แข็งแกร่งที่สุดแห่งยุคที่ไร้คู่ต่อสู้ทั่วหล้า จะกลัวการฉีดยา
ประตูเปิดออก ผู้หญิงในชุดกาวน์สีขาวเงยหน้ามองเขา น้ำเสียงเย็นชาและห่างเหิน
“นั่งสิ เรามาคุยกันหน่อย คิดว่าคุณคงยินดีคุยกับฉันดี ๆ”
หลินเฉินกลับไปนั่ง ส่วนผู้หญิงคนนั้นลากเก้าอี้มานั่งห่างจากเขาไม่ไกล
“เล่ามาสิ ชื่อ อายุ ที่อยู่ ทำไมถึงคิดสั้น”
“คิดสั้นเหรอ? ผมไม่ได้คิดสั้นนะ”
“อ้อ ไม่ได้คิดสั้น งั้นก็เล่าชื่อ อายุ แล้วก็ที่อยู่มาสิ”
ผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนไม่ได้ใส่ใจนัก จึงเปลี่ยนคำถามแล้วพูดต่อ
หลินเฉินพูดไม่ออกอยู่บ้าง แต่ก็ยังตอบว่า “หลินเฉิน อายุ...
ผมมีชีวิตมานานเกินไปจนลืมไปแล้วว่าอายุเท่าไร แต่อย่างน้อยก็น่าจะหลายหมื่นปีแล้วมั้ง
ส่วนที่อยู่ บ้านเลขที่ 105 เขตหลินเจียง มือถือเฮย”
พอได้ยินดังนั้น ผู้หญิงคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างแปลกใจ “ที่นี่ไม่มีมือถือเฮย แล้วก็ไม่มีเขตหลินเจียง”
“หา?”
หลินเฉินตกใจ ในใจคิดว่า หรือว่าเขาจะไม่ได้กลับมายังโลกเดิม?
แล้วสถานที่ที่ดูคล้ายโลกเดิมแห่งนี้ กลับเป็นโลกยุคถัดไปของโลกบำเพ็ญเพียรงั้นหรือ?
โลกบำเพ็ญเพียรพัฒนาเป็นโลกวิทยาศาสตร์ได้ด้วยหรือ?
เขารีบถามว่า “ขอแผนที่ให้ผมได้ไหม? ทั้งแผนที่โลกกับแผนที่ประเทศ ผมต้องการเดี๋ยวนี้!”
ผู้หญิงคนนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยังให้หญิงสาวไปเอามา
ระหว่างนั้น เธอจับตามองหลินเฉินอยู่ตลอด สีหน้าอ่านไม่ออก
หลินเฉินรอจนกระสับกระส่ายเป็นพิเศษ
พอแผนที่มาถึง เขาก็รีบคว้ามา กางลงบนเตียง แล้วพิจารณาอย่างละเอียด
อืม แผนที่สองผืนนี้จะบอกว่าไม่เหมือนของเดิมเลยก็ได้ อย่างน้อยก็ไม่เกี่ยวข้องกันแม้แต่น้อย
ทวีปทั้งเจ็ด มหาสมุทรทั้งห้า หายไปหมดแล้ว เหลือเพียงผืนแผ่นดินใหญ่สองผืน โดยมีมหาสมุทรคั่นกลาง
ส่วนแผนที่ประเทศกลับเป็นผืนเดียวทั้งหมด อยู่ตรงข้ามกับประเทศเอ็มอีกฝั่งหนึ่ง
หลินเฉินโยนแผนที่ในมือทิ้งไป ชั่วขณะนั้นเขาไม่รู้จะทำอย่างไรดี
เขานึกว่าตัวเองกลับมาแล้ว ใครจะคิดว่าสวรรค์เฮงซวยจะเล่นตลกครั้งใหญ่กับเขาอีก!
ไม่มีอะไรทำให้รู้สึกแย่ไปกว่านี้อีกแล้ว
เขาทิ้งตัวนอนกลับลงบนเตียง ค่อย ๆ หลับตา สีหน้าเต็มไปด้วยความเศร้า
“คุณไปเถอะ เราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว”
ผู้หญิงคนนั้นมองเขาอย่างแปลกใจ ก่อนจะหยิบแผนที่ขึ้นมาดูอีกครั้ง
นี่เป็นแผนที่ธรรมดาที่สุด ไม่มีอะไรผิดปกติ
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดผู้หญิงคนนั้นก็พูดว่า “ได้ ฉันจะไปก่อน ถ้ามีอะไร ก็ให้คนมาเรียกฉันได้ทุกเมื่อ”
เมื่อห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง หลินเฉินมองเพดานสีขาวโพลน ความรู้สึกในใจก็พลุ่งพล่านจนสงบลงไม่ได้อยู่ชั่วขณะ
คิดดูแล้ว เขาก็เคยผงาดอยู่ในยุทธภพมาหลายร้อยปี!
แค่ยังกลับไปโลกเดิมไม่ได้ชั่วคราวเท่านั้น ทำไมเขาถึงได้อ่อนแอเปราะบางถึงเพียงนี้?
ที่นี่มีสภาพคล้ายโลกยุคปัจจุบันของเขา บางทีเทคโนโลยีอาจก้าวหน้ากว่าโลกเดิมเสียอีก
ถ้าที่นี่พัฒนาไปถึงขั้นออกจากโลก มุ่งหน้าสู่จักรวาลได้แล้ว บางทีเขาอาจจะหาดาวแม่พบก็เป็นได้?
ถ้าดาวแม่อยู่ในจักรวาลเดียวกับที่นี่จริง ๆ การตามหามันก็คงไม่ยากใช่ไหม?
ต่อให้ไม่ได้อยู่ในจักรวาลเดียวกัน เขาก็ยังรอได้ รอจนกว่าเทคโนโลยีจะพัฒนาไปถึงขีดสุด
เขาไม่เชื่อหรอกว่าสวรรค์เฮงซวยจะขังเขาไว้ที่นี่ได้ตลอดไป!
นับรวมเวลาที่เขาหลับเข้าไปด้วย เขาใช้ชีวิตอยู่บนดาวดวงนี้มาถึงสามพันล้านปีเต็ม!
ผ่านวัฏจักรเวียนว่ายมาไม่รู้กี่ครั้ง!
ดาวดวงนี้ก็ควรเปลี่ยนแปลงไปจนพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินแล้ว
และตัวเขาเองก็จะหาหนทางกลับบ้านได้ ท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงเหล่านั้น
……
ไม่นานนัก อาหารกลางวันก็ถูกนำมาให้
กับข้าวง่าย ๆ ไม่กี่อย่าง เสิร์ฟคู่กับข้าวหนึ่งถ้วยและซุปหนึ่งถ้วย ก็นับว่ามีให้เลือกไม่น้อย
โรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้ก็ไม่ได้ปฏิบัติต่อคนไข้แย่นัก