ยามดึกสงัด บนถนนรกร้างสายหนึ่งในอำเภอทะเลทุกข์ หิมะที่สุมกองยังมิทันละลาย รอยเท้าขนาดใหญ่และเล็กสองรอยทอดยาวไปไกลจนสุดสายตา แสงจันทร์อันเยือกเย็น หลังฝนหิมะหยุดลง ก็โปรยปรายลงมายังมุมหนึ่งของโลกมนุษย์อีกครั้ง ณ ปลายถนน เจ้าหนูน้อยคนหนึ่งกำลังประคองชายชราเดินก้าวไปทีละก้าว
เด็กหญิงอายุกำลังเจ็ดขวบ มัดผมเปียสองข้าง มือยังถือกลองบอกเหร่สีแดงใบหนึ่ง ใบหน้าเยือกขาวใสราวตุ๊กตากระเบื้อง
ชายชราร่างหนา หลังกว้าง ผมและเคราขาวโพลน สีหน้าสงบ ท่าทางเมตตาอ่อนโยน
มือซ้ายจูงเด็กสาว แต่มือขวานั้นกลับว่างเปล่า ปลอกแขนตรงนั้นปลิวไสวไปตามจังหวะการก้าวเดินของเขา
ใช่แล้ว ชายชราขาดแขนไปหนึ่งข้าง
เขาลากชักพาเด็กสาว เดินหยุดบ้าง เดินต่อไปบ้าง ครั้นเสีพลังจนล้า เขาก็พาสากสาวนั่งที่บันไดหน้าบ้านหลังไหนไม่รู้ ดึงเหนื่อพลังงานหมี่แห้งแข็งออกมา ให้แล็กสาวค่อย ๆ กัดกิน
เสียงฟันขาวกัดกับแต่ละคำของหนึงหมี่ ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ก้องหลงไปบนถนนที่ว่างเปล่าสายนี้