นอกอำเภอ ศาลเจ้าที่พังทลาย หิมะหยุดตกชั่วครู่
เจ้าหมู่ดำแก่พกกล่องเหล็กมายังที่นี่อีกครั้ง แต่เมื่อเข้าไปในศาลเจ้า มันกลับพบเหวินเฉาเซิงและอาสุ่ย นอนเหยียดยาวอยู่บนพื้น หลับเป็นตาย
มันเดินเข้าไปใกล้ ชะโงกหน้าดมกลิ่นทั้งคู่ ยืนยันว่ายังไม่ตาย จึงยื่นอุ้งเท้าเขี่ยตัวเหวินเฉาเซิง
ไม่เหมือนอาสุ่ย ร่างกายของเหวินเฉาเซิงอ่อนแอ ในตอนนี้ต้องอาศัยฤทธิ์เหล้าและกองไฟที่ยังไม่มอดสนิทถึงจะต้านทานความหนาวเย็นที่แทรกซึมไปทั่วศาลเจ้าได้ พอถูกเจ้าหมู่ดำเขี่ยแบบนั้น เขาก็ลืมตาขึ้นข้างหนึ่งทันที
เขาขยี้หัว เห็นจมูกดำ ๆ ของหมาแกว่งไปมาอยู่ตรงหน้า จึงรู้ว่าท่านสุนัขมาแล้ว
เขาหยิบกล่องเหล็กจากปากท่านสุนัข เปิดฝาวางไว้ข้าง ๆ จากนั้นใช้ไม้ที่เคยใช้เสียบเนื้อเมื่อคราวก่อน คีบเนื้อม้าสองสามชิ้นจากน้ำเดือดที่เพิ่งเติมใหม่ ใส่ลงในกล่องอาหารให้ท่านสุนัข
“ท่านสุนัข เมื่อก่อน ข้าอาศัยกินของท่านเป็นประจำ”
“วันนี้ ข้าขอเลี้ยงท่านสักมื้อ”
เหวินเฉาเซิงผลักกล่องอาหารไปตรงหน้าเจ้าหมู่ดำ มันไม่เกรงใจ สวบสาบกินอย่างเอร็ดอร่อย
ไม่นานนัก มันก็กินเนื้อหมด เหลือโจ๊กไว้ครึ่งหนึ่ง
หลังอิ่มแล้ว เจ้าหมู่ดำคาบกล่องอาหารไปวางที่เดิม แล้วหันหลังเดินออกไปนอกศาลเจ้าโดยไม่ลังเล
ตอนที่มันเพิ่งก้าวออกจากศาลเจ้า เหวินเฉาเซิงก็ร้องเรียกมันขึ้นมาทันที:
“ท่านสุนัข!”
เจ้าหมู่ดำได้ยินเสียงก็หยุดชะงัก หันกลับมา ดวงตาสีดำขลับจ้องมองเหวินเฉาเซิง ราวกับเข้าใจเสียงเรียกนั้นจริง ๆ