วันขึ้นสามค่ำ
เช้าตรู่วันนั้น เหวินเฉาเซิงปีนลงจากบ้านไม้บนต้นไม้ ล้างหน้าด้วยหิมะอย่างง่ายๆ แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังศาลาร้าง
อันที่จริง คืนนั้นเขานอนไม่ค่อยหลับ
วันนี้เป็นวันที่พิเศษมากสำหรับเหวินเฉาเซิง ดูเผินๆ ก็เหมือนวันธรรมดาวันหนึ่ง แต่เขากลับรอคอยมันมานานถึงสามปี
เดิมทีวันนี้เขาตั้งใจจะถือมีดพร้าไปเอาชีวิตกับหลิวจินสือเจ้าเมืองอำเภอทะเลทุกข์ หากอีกฝ่ายไม่รักษาคำพูด เขาจะทำให้หลิวจินสือต้องชดใช้ด้วยเลือด
แต่ตอนนี้ เพราะการเข้ามายุ่งของอาสุ่ย เขารู้สึกว่าหลิวจินสือมีโอกาสสูงมากที่จะยอมรับ
เมื่อได้เป็นคนของแคว้นฉี ในหัวของเขามีแผนการที่นับครั้งไม่ถ้วนที่เคยจำลองไว้ ซึ่งสามารถทำให้เขาร่ำรวยได้ภายในห้าปี และเมื่อมีเงินในอนาคต เขาก็จะทำอะไรได้มากขึ้นอีกมาก
เพราะคืนก่อนไม่มีหิมะตก ร่องรอยบนพื้นจึงยังคงอยู่ ตอนที่เหวินเฉาเซิงเดินผ่าน เขาสังเกตเห็นรอยลากยาวเป็นทาง
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย หัวใจพลันมีลางสังหรณ์ไม่ดีวาบขึ้นมา จึงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น มาถึงศาลาร้าง เหวินเฉาเซิงเห็นอาสุ่ยซึ่งพักผ่อนอยู่ในนั้นแต่ไกล จึงค่อยโล่งใจเล็กน้อย
แต่ไม่นาน เขาก็เห็นกองเหล็กจำนวนหนึ่งอยู่ที่มุมศาลเจ้า