ในอำเภอทะเลทุกข์ มีศาลาหยวนหยางอยู่แห่งหนึ่ง เป็นหนึ่งในสองซ่องของเขตตัวเมือง ตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมือง นอกจากจะให้บริการพิเศษแก่เหล่าผู้มีเกียรติในอำเภอแล้ว ยังมีอาหารเลิศรสและสุราอันหอมกรุ่น นักเล่าเรื่องมักไปเล่านิทานที่นั่น บรรดาผู้รู้หนังสือที่หลงตัวเองว่าเป็นบัณฑิตก็ชอบไปที่นั่นแต่งกลอนประชันบท
แม้ปากจะพ่นสิ่งไร้สาระออกมา แต่เพียงยกมือโปรยเงินทอนหรือเหรียญทองแดงไม่กี่กลุ่ม ก็สามารถทำให้เหล่านางงามที่แต่งตัวรื่นเริงยิ่งส่งเสียงหัวเราะคิกคัก ปรมมือชื่นชม
นอกเหนือจากนี้ ศาลาหยวนหยางยังมีจุดพิเศษอีกหนึ่งอย่าง
——ที่นี่มีนักพิณอยู่หนึ่งคน
คนที่เข้าใจดนตรีในโลกนี้ถือว่าไม่หายาก เพียงแต่ศาลาหยวนหยางตั้งอยู่ชายขอบด้านใต้ของแคว้นฉี และพื้นที่นี่ก็กันดาร เส้นทางก็ไม่ได้ดีนัก อีกทั้งเส้นทางที่มุ่งสู่เมืองที่มั่งคั่งต้องอ้อมไปรอบเขาใหญ่และหลายลูก มักมีพวกผู้ลี้ภัยและโจรผู้ร้ายประจำที่ปล้นคนเดินทาง ดังนั้นนอกจากคาราวานค้าแล้ว แทบไม่มีใครมาที่นี่
ด้วยเหตุนี้ นักพิณคนนั้นจึงดูมีค่า และเพิ่มความเพลิดเพลินอันเป็นเอกลักษณ์ให้กับดินแดนที่พระคุณอันกว้างใหญ่ยากจะโปรดปรานแห่งนี้
และซือเสี้ยวหงก็คือนักพิณผู้นั้น
เมื่อนางยังเด็ก บิดามารดาตายเพราะภัยแล้ง กำลังจะอดตายอยู่ข้างถนน ก็ถูกเจ้าของศาลาหยวนหยางซ่งเฉินหนานพากลับไปเลี้ยงดู แต่เดิมเพียงให้อยู่ลานหลังทำฟืนและทำอาหาร แต่ภายหลังซ่งเฉินหนานบังเอิญพบว่าซือเสี้ยวหงดูเหมือนจะเข้าใจดนตรีโดยธรรมชาติ และเห็นว่านางน่าสงสารและขยัน จึงออกเงินซื้อพิณโบราณคุณภาพต่ำให้เป็นของขวัญ
ตั้งแต่นั้นมา ทุกครั้งที่ซือเสี้ยวหงทำงานเสร็จ ก็มักเล่นพิณโบราณนั้น แม้ไม่มีครูผู้ยิ่งใหญ่ แต่ก็คลำทางเองจนพบวิธี ไม่ถึงสามห้าปี ก็กลายเป็นนักพิณเพียงคนเดียวของอำเภอห่างไกลนี้