เหวินเฉาเซิงจ้องมองเลือดที่แข็งตัวอยู่บนพื้นดินเหม่อลอย พลางเอ่ยปากว่า
"คราวนี้ซิสิ สถานที่ที่ใช้ก่อไฟหุงหาอาหารได้เพียงแห่งเดียวหายไปแล้ว"
"ฆ่าคนแล้ว พวกพ้องของเขาคงสืบมาถึงหัวข้าได้ไม่ช้า"
อาสุ่ยกล่าวว่า
"รีบฝังตอนที่ยังไม่ทันเย็นเถิด ฟ้าดินรู้ เจ้ารู้ ข้ารู้"
เหวินเฉาเซิงเปิดปกเสื้อของตนเอง ข้างในล้วนเป็นเศษผ้ากับฟางแห้ง
"ฝังไม่ได้หรอก ฟ้าลมข้างนอกนั่น หากข้าออกไปอยู่ครึ่งชั่วยามก็ต้องตาย"
"หิมะไม่หยุด ศพนี้ก็ต้องวางอยู่ที่นี่ต่อไป"
เว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง แล้วก็แสร้งหัวเราะเยาะตนเอง
"ข่าวดีก็คือเขาคงไม่ส่งกลิ่น"
อาสู่มองดูศพบนพื้น ขมวดคิ้ว แล้วพูดกับเหวินเฉาเซิงว่า
"มีดมา"
เหวินเฉาเซิงโยนมีดในมือให้อาสู่โดยตรง ฝ่ายหลังทรงรับได้อย่างมั่นคง มือหนึ่งถือมีด อีกมือหนึ่งลากศพของคนชุดดำนำเข้าสู่สายลมหิมะอันกว้างใหญ่
ผ่านไปประมาณครึ่งเซียะ อาสู่ก็เดินกะเผลกกลับมาที่ศาลเจ้าทรุดโทรม เหวินเฉาเซิงยังไม่ไปไหนเขาปาด gathering หิมะมานอกศาลมาไว้บนภายใน ค่อยๆ ทำความสะอาดคราบเลือดบนพื้น
เหวินเฉาเซิงเอียงหน้ามองนางแล้วพูดว่า
"เจ้านำศพมันไปฝังแล้วหรือ?"
อาสู่ตอบว่า
"ไม่ได้ฝัง ข้าเจาะน้ำแข็งในคูน้ำ แล้วสับมันเป็นชิ้นๆ ทิ้งลงไปในร่องน้ำ"