เฉินโก่วมองเซี่ยชางที่กลับมาอีกครั้งด้วยความตกตะลึง
เขาเพิ่งฝืนยืนหยัดได้อย่างยากเย็น ทว่าหัวเข่ากลับอ่อนยวบลงอีกแล้ว
เขาคว้าตัวเด็กหญิงร่างเล็กมาซ่อนไว้ด้านหลัง บดบังสายตาของเซี่ยชาง พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงปวดใจ หวังจะปลุกมโนธรรมของอีกฝ่ายขึ้นมาสักนิด
「นางยังเป็นเด็กอยู่นะ!」
เซี่ยชาง: ?
พึมพำอะไรของเขาน่ะ?
「ท่านแม่ให้ข้ามาเรียกเจ้าไปกินข้าว」
เฉินโก่ว: 「หา? ข้าหรือ?」
เซี่ยชางเหลือบมองเขาด้วยแววตาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม 「เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า?」
เฉินโก่วยิ้มแห้ง 「ข้าก็คิดว่าใช่น่ะสิ」
เซี่ยชางคร้านจะสนใจเขา จึงหันไปมองศีรษะที่แอบโผล่ออกมาจากด้านหลังของอีกฝ่าย 「ซางเหย่า กลับบ้าน」
ซางเหย่าขานรับ 「อ้อ」 แล้วเดินตามหลังเขาไป พลางโบกมือให้เฉินโก่วอย่างอาลัยอาวรณ์ 「พี่โก่ว ลาก่อนนะ」
นางมองออกว่าเซี่ยชางมีท่าทีอึดอัด คงรู้สึกกระดากที่เมื่อครู่เมินนางไป แต่ตอนนี้กลับถูกท่านแม่เรียกให้มาหา
「เจ้าอาลัยเขามากนักหรือ?」 น้ำเสียงของเซี่ยชางเย็นเยียบกว่าปกติ
「เปล่านี่」 ซางเหย่ารู้สึกว่าคำถามนี้ชวนงุนงง นางจะไปสนิทสนมกับใครง่ายดายถึงเพียงนั้นได้อย่างไร 「ข้าแค่อาลัยหยกสื่อสาร」
เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ สหายร่วมวิถีในเว็บสนทนาช่างพูดจาเก่งกันเหลือเกิน
บรรยากาศผ่อนคลายลงเล็กน้อย
เห็นเขาไม่พูดอะไรต่อ ซางเหย่าก็ได้ใจขึ้นมาทันที 「พี่ใหญ่ ท่านก็น่าจะมีหยกสื่อสารเหมือนกัน กินข้าวเสร็จให้ข้ายืมใช้สักหน่อยได้หรือไม่?」
「ไม่ได้」
「เหตุใดถึงไม่ได้! พี่เอ้อร์โกวยังรับปากข้าแล้วเลย!」
「เช่นนั้นก็ไปหาเขา」
「...ช่างเถอะ ข้ายังต้องกินข้าว」
ซางเหย่ากลอกตาใส่แผ่นหลังของเขา
นิสัยเช่นนี้ มิน่าเล่าถึงอายุปูนนี้แล้วยังอยู่แค่ขั้นหลอมปราณชั้นห้า!
ชาติที่แล้ว ตอนอายุเท่าเขา ข้าบรรลุขั้นแก่นทองแล้วด้วยซ้ำ!
「เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่?」
เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้ซางเหย่าสะดุ้ง นางเงยหน้าขึ้น ทว่าเห็นเพียงแผ่นหลังสง่างามของเซี่ยชาง
อดจุ๊ปากไม่ได้ คนผู้นี้ราวกับมีตาอยู่ด้านหลังอย่างไรอย่างนั้น
===
บนโต๊ะอาหาร ซางกุยเอ่ยถึงเรื่องที่อยากให้เซี่ยชางหากระบี่ที่เหมาะสมให้ซางเหย่าสักเล่ม