ซางเหย่าหยุดอยู่ที่กระบวนท่าที่สี่ ไม่ว่าจะฝึกอย่างไรก็รู้สึกว่ายังขาดอะไรไปเล็กน้อย
นางรู้ดีว่าฝึกกระบี่มือเปล่าก็ไม่ต่างจากการพูดแต่ปากโดยไม่ลงมือทำ จึงกวาดตามองรอบด้าน ก่อนจะหยุดสายตาที่ต้นไหวใหญ่กลางลาน
ต้นไหว: “……”
ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาของซางเหย่าหรือไม่ นางเห็นต้นไหวใหญ่เริ่มไหวเอนทั้งที่ไร้ลม
น่าแปลกนัก นางกลับมองเห็นอารมณ์คล้ายประจบประแจงบนต้นไม้ที่ไร้สติปัญญา
เฮ้อ สรรพสิ่งล้วนมีจิตวิญญาณ!
นางค้อมคำนับต้นไหวใหญ่อย่างนอบน้อม กิ่งก้านทั้งต้นกลับสั่นไหวแรงยิ่งกว่าเดิม
ซางเหย่าเฝ้ารอด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม แต่ต้นไม้ส่งเสียงอึกทึกถึงเพียงนี้ กลับไม่มีแม้แต่กิ่งเดียวร่วงลงมา
น่าเจ็บใจนัก ช่างตระหนี่เสียจริง!
นางจึงหันไปขอความช่วยเหลือจากบิดามารดา “ท่านแม่ ท่านพ่อ ในหมู่บ้านเรามีช่างตีเหล็กหรือไม่?”
ในเมื่อไม่มีกิ่งไม้ ก็ไปหากระบี่จริงมาใช้เสียเลย
สองสามีภรรยาสบตากัน ก่อนถามอย่างระมัดระวัง “เหย่าเหย่าตามหาช่างตีเหล็กไปทำไมหรือ?”
“ข้าอยากได้กระบี่สักเล่ม……” เด็กหญิงมีท่าทีเขินอายอยู่บ้าง “เมื่อคืนข้าบรรลุขั้นหลอมปราณแล้ว จึงอยากได้กระบี่สักเล่ม” พูดถึงตรงนี้ นางก็แอบช้อนตาขึ้นมองสีหน้าบิดามารดาอย่างระมัดระวัง
บนใบหน้าทั้งสองมีแต่ความยินดีอย่างเต็มเปี่ยม
ซางเหย่าค่อยถอนหายใจโล่งอก คงเพราะบิดามารดาเป็นปุถุชน จึงไม่รู้ว่าความเร็วในการบำเพ็ญเพียรเช่นนี้น่าตกตะลึงเพียงใด หากเป็นชาติก่อน ข่าวที่นางเลื่อนขั้นแพร่ออกไป เหล่าศิษย์จากยอดเขาต่าง ๆ คงขี่กระบี่เหินมาปิดล้อมหน้าถ้ำพำนักของนางกันทั้งคืน แย่งกันมาหาเรื่องให้นางกลุ้มใจ
ขอเพียงพยายามอีกหน่อย ทั่วทั้งโลกบำเพ็ญเซียนก็จะรู้กันหมด
พอเริ่มคุยเรื่องซุบซิบ สำนักต่าง ๆ ก็เลิกเป็นปฏิปักษ์ต่อกัน แรงกดดันจากการบำเพ็ญก็หายไป ต่อให้โลกบำเพ็ญเซียนพังทลายก็ไม่สำคัญ พอคุยกันอย่างสนุกปากก็ลืมไปแล้วว่าฟ้าดินเป็นเช่นไร
ที่จริงตอนแรกก็ไม่ได้มีอะไร นางรับได้ทั้งคำติฉินและคำสรรเสริญ ทว่าภายหลังพวกเขากลับชอบจับนางไปเปรียบกับอิ้งเจา ไม่ว่าเรื่องใดก็ต้องเอามาเทียบกัน ทำให้นางรำคาญเป็นที่สุด