ชีวิตในหมู่บ้านชาวนาแสนสงบสุข
ทุกวันซางเหย่าฝึกกระบี่ตามเคล็ดวิชานั้น บางครั้งก็ทบทวนเคล็ดจิตเพื่อเสริมความมั่นคงให้วิญญาณ
ชาติก่อนตอนฝึกฝน นางยังเด็กและไม่เข้าใจอะไรเลย คิดเพียงว่าก้าวหน้าเร็วคือดี จนกระทั่งเกิดมารในใจยามทะลวงขั้นวิญญาณแรกกำเนิด จึงตระหนักถึงความสำคัญของรากฐานที่มั่นคง
ชาตินี้ได้กลับมาเริ่มต้นใหม่ นางย่อมไม่ทำผิดซ้ำรอยเดิม
เมื่อฝึกจนหมดแรง นางก็ไปหาเฉินโก่วที่บ้านข้าง ๆ ยืมหยกสื่อสารของเขาเพื่อรับรู้ข่าวคราวล่าสุดในโลกบำเพ็ญ รอจนตะวันคล้อย เซี่ยชางก็จะรวบคอเสื้อหิ้วตัวนางกลับบ้านมากินข้าว หลังกลับจากสำนักสายนอก
ซางเหย่ารู้สึกว่าวันเวลาแสนสงบสุข ส่วนเซี่ยชางกลับรู้สึกว่าวันเวลาแสนเลวร้าย
ซางเหย่าเป็นขวัญใจของเด็ก ๆ
ไม่ว่าจะเป็นเด็กชาวบ้านในหมู่บ้านเดิม หรือเด็ก ๆ ของลูกน้องที่มารดาพากลับมาจากแดนมาร
ต่างก็ชอบมาอยู่ใกล้นาง
ทุกวันเซี่ยชางต้องกลั้นใจหิ้วเจ้าตัวเล็กที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของคนอื่นกลับบ้าน
ครั้งหนึ่งไม่รู้ว่านางถูกหมูเข้าสิงหรืออย่างไร ถึงได้วิ่งไปกลิ้งในกองโคลน ทั้งตัวเปียกชุ่มและเปื้อนดิน เซี่ยชางจัดการอย่างไรก็ไม่สำเร็จ สุดท้ายจึงกดศีรษะนางไว้แล้วร่ายวิชาชำระล้าง
ผลคือเขาลืมไปว่าตอนนี้ตนมีพลังเพียงขั้นหลอมปราณชั้นห้า พอร่ายวิชาชำระล้างเต็มกำลัง ปราณแทบถูกสูบจนหมด ยังดีที่ซางเหย่าคอยพยุงเขากลับบ้าน
เมื่อถูกบังคับให้พิงร่างเด็กตัวเล็กจ้อย ทั้งตัวอ่อนปวกเปียก เซี่ยชางนึกถึงเรื่องนี้ทีไรก็รู้สึกกระอักกระอ่วนทุกที
ส่วนซางเหย่ากลับรับมือได้ดี ทั้งยังสำนึกผิดเล็กน้อย
“พี่ใหญ่ ข้าผิดไปแล้ว ท่านแม่เคยบอกว่าท่านอ่อนแอเจ็บป่วย ผมหงอกก่อนวัย ข้ายังไม่เชื่อ ที่แท้ก็เป็นเรื่องจริงนี่นา”
เซี่ยชางโกรธจนใช้มือปิดปากนางอย่างดุดัน
นับแต่นั้นมา นางดูจะคิดว่าตนเป็นคนที่ต้องได้รับการทะนุถนอมจริง ๆ ท่าทีที่มีต่อเขาจึงดีขึ้นกว่าตอนแรกที่เมินเฉยมากนัก น้อยคนนักจะมองเขาราวกับเป็นเครื่องกระเบื้องที่แตกหักได้ง่าย อยู่ไปนานวันเข้า เขากลับยอมรับการมีอยู่ของซางเหย่าโดยไม่รู้ตัว
วันนี้เขามารับซางเหย่ากลับบ้านอีกครั้ง มารดาคงเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องผิดไป