ตระกูลผู้บำเพ็ญเซียนหลายแห่ง หรือสำนักต่าง ๆ ล้วนใช้พลังวิญญาณพิเศษผนึกไว้บนตัวอักษร เพื่อป้องกันไม่ให้เคล็ดวิชารั่วไหล
ปุถุชนมองไม่เห็น ผู้ที่มิใช่ศิษย์ของสำนักนั้นก็มองไม่เห็น
ในฐานะอดีตผู้คลั่งไคล้การฝึกฝนจนแทบไม่หลับไม่นอน
ซางเหย่าซึ่งเคยเป็นตัวร้ายหญิงผู้ชั่วร้ายและต่อกรกับกลุ่มตัวเอกได้อย่างสูสี ย่อมเคยศึกษาเคล็ดวิชาและเคล็ดใจของสำนักต่าง ๆ มาบ้าง
วิธีหลักก็คือ—
ไปหาเรื่องศิษย์สำนักเหล่านั้น
สู้กันสักยก ก็พอจะเข้าใจคร่าว ๆ แล้ว
ถ้ายังไม่เข้าใจ ก็สู้กันอีกยก
ยามปกติหัวเราะเล่นก็พอว่า แต่ในชีวิตจริง ใครบ้างจะไม่อยากถกแขนเสื้อแล้วตะลุมบอนกันจนปางตาย ก่อนจะร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดเล่า?
นางความจำดี แม้เกิดใหม่แล้วสติปัญญาจะเล็กลงตามร่างกาย แต่เคล็ดวิชาบางส่วนที่เหมาะกับนางก็สลักลึกอยู่ในกระดูกแล้ว
ไม่ต้องรื้อฟื้นให้มาก ความทรงจำของร่างกายล้วนผุดขึ้นมาเองโดยสัญชาตญาณ
กล่าวโดยรวมแล้ว นางไม่ขาดเคล็ดวิชาหรือเคล็ดใจ
เหตุที่โลกบำเพ็ญเซียนต้องกราบอาจารย์และเข้าสำนักใหญ่ นอกจากเพื่อสร้างสายสัมพันธ์แล้ว ก็เพื่อสืบทอดเคล็ดวิชาเหล่านี้
ดังนั้น หลังจากเกิดใหม่ สำนักเทียนเจวี๋ยจึงไม่มีคุณค่าอะไรต่อนางอีก นางจะจากมาก็จากมา
แรกเริ่ม ซางเหย่ายังสงบนิ่งอยู่
ต่อให้สำนักเทียนเจวี๋ยมีผู้วิเศษมากมายเพียงใด รากฐานของสำนักอันดับหนึ่งใต้หล้าก็ยังอยู่ตรงนั้น เคล็ดวิชาทั่วไปไม่ถึงกับทำให้นางเสียอาการ
ทว่าเมื่อท่านพ่อส่งกระดาษยับย่นสองสามแผ่นให้นาง
การควบคุมสีหน้าของซางเหย่าก็พังทลายลง
ความรู้สึกแรกคืออัปลักษณ์
ตัวอักษรก็น่าเกลียด ภาพยิ่งน่าเกลียดกว่า หุ่นไม้ขีดสองสามตัวบิดเบี้ยวไปมา ทำท่าทางที่หากไม่เพ่งดูให้ดี ก็ไม่รู้เลยว่ากำลังทำอะไร
ภาพหนึ่งดูคล้ายกำลังนั่งสมาธิ
แวบแรกที่ซางเหย่ามองไป นางเกือบคิดว่าเป็นภาพม้าห้าตัวแยกร่าง
ร่างมนุษย์ละลายย้อยราวกับครีม
ส่วนตัวอักษรก็พอมีเค้าโครงเป็นรูปร่าง คล้ายกับที่นางเขียนด้วยมือซ้ายไม่มีผิด
ซางกุยพินิจสีหน้าของนาง ก่อนจะเปิดโปงเรื่องนั้นตรง ๆ “นี่น่าจะเป็นเคล็ดวิชาของโลกบำเพ็ญเซียนกระมัง เจ้ามีรากวิญญาณ ลองดูว่าจะฝึกได้หรือไม่”