เซี่ยปู้ตงหัวเราะเย็นชา วางขวานขวางอก "เจ้าเป็นแค่อนุภรรยาหน้าไม่อาย จะมาเป็นยายย่าขั้นไหนของข้า?
ลูกอนุของเจ้าสองคนนั่น เห็นข้าก็ยังต้องคุกเข่าคำนับ
พวกเจ้าดีนัก เอาแต่รังแกขูดรีดพวกเรา นึกว่าพวกเรารังแกง่ายหรือไร?"
วันนี้ นางอยากตีอีแก่คนนี้ให้ตายจริง ๆ
ก็เพราะอีแก่คนนี้คอยยุยงลูกชายสองคนกับตาเฒ่าที่ใช่ปู่แท้ ๆ อยู่เบื้องหลัง ให้คอยจ้องเขม็งใส่และบีฑาพวกนางอย่างหนักหน่วง
ต้าหลงกั๋วมีกฎหมายชัดเจน บุตรธิดาจากภรรยาเอกมีสิทธิ์ทำร้าย สังหาร หรือขายอนุภรรยาและบุตรอนุในเรือนได้ตามใจ
แถบชนบทแทบไม่เคยมีบุตรอนุ แต่ก็ไม่ได้ส่งผลให้เซี่ยปู้ตงต้องลดดีกรีลงเลย
สังหารคน เช่นนั้นแล้ว สถานที่เล็ก ๆ นี้คงไม่สนใจเรื่องศักดิ์ศรีระหว่างสายตรงและสายรองหรอก ผลลัพธ์คือ นางต้องชดใช้ด้วยชีวิต
แต่ทำร้ายให้บาดเจ็บพิกลพิการ ให้พวกมันรู้จักความเจ็บปวด เกรงว่าต่อไปพวกมันคงไม่กล้ารังแกพวกนางอีก
คิดได้ดังนั้น เซี่ยปู้ตงก็ยกขวานไล่ตามจางชุ่ยฮวาและเซี่ยเหล่าซานที่เดินกะโผลกกะเผลกไปทั่วลานบ้าน
คนที่มุงดูพากันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่อยากเชื่อว่าเซี่ยปู้ตงเด็กสาวจะบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ กล้าทุบตีเซี่ยเหล่าซานและจางชุ่ยฮวา
อย่างไรก็ตาม ครอบครัวนี้ช่างทำเกินไปจริง ๆ จัดการเสียบ้างก็สมควรแล้ว
ส่วนฉู่หย่วนซิว ในแววตากลับแวบผ่านความชื่นชม
บนโลกนี้ มีเพียงแค่ตนเองที่เข้มแข็งขึ้นมาได้ จึงจะปกป้องผู้ที่ตนอยากปกป้อง
เวลานี้ ผู้ใหญ่บ้านที่ได้ยินเสียงเอะอะก็เร่งรุดมา ใบหน้าที่ทั้งชราทั้งไร้หนทางเต็มไปด้วยรอยย่น ไม้เท้าเอี๊ยมที่ถืออยู่สั่นระริก "หยุดเดี๋ยวนี้!
ใกล้จะอดตายกันอยู่แล้ว ยังมีแก่ใจมามีเรื่องที่นี่!"
ผู้ใหญ่บ้านหอบหายใจถี่ กวาดตามองข้อมือฟกช้ำของเซี่ยเหล่าเอ้อและเซี่ยปู้ตงที่กำลังปกป้องมารดากับน้องชาย
"หนูน้อยตระกูลเซี่ย เกิดอะไรขึ้น?"
เซี่ยปู้ตงรีบวางขวานลง น้ำตาพรั่งพรูราวกับเตรียมไว้
"ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้าน ย่าหมดสติไปแล้วเพราะอดข้าวอดน้ำมาหลายวัน
แม่กับน้องชายตอนนี้ก็หิวจนแทบสิ้นลมหายใจ
ท่านปู่พวกนั้นยังมีข้าวเหลืออยู่ แต่ไม่ยอมแบ่งข้าวสักเมล็ดมาช่วยชีวิต กลับจะขายแม่ของข้าเอาเงินไปแลกอาหาร
พวกเขามีสิทธิ์อะไรมาขายแม่ของข้า?
ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้าน ข้าไม่มีพ่อแล้ว ข้าไม่อยากเสียแม่ไปอีก
ท่านช่วยพวกเราด้วยเถิด!"
"เจ้าพูดเหลวไหล!"
อาสามร้อนรนขึ้นมา
"แม่เจ้ากำลังจะอดตาย พวกข้าก็ทำเพื่อนาง
บ้านของไอ้จางคนขายเนื้อนั่นมีเนื้อกินทุกมื้อ แม่เจ้าแต่งไป อย่างน้อยก็อิ่มท้องอุ่นกาย ดีกว่าอดตาย!
แล้วเมืองทางนู้นพื้นที่สูงกว่า ยังพอทำนาต่อได้ บ้านไอ้จางคนขายเนื้อเพิ่งซ่อมใหม่เป็นอิฐเขียวกระเบื้องใหญ่ เจ้าไม่เข้าใจหรือว่าเอาชีวิตรอดให้ได้สำคัญที่สุด!"
ไอ้เด็กแสบ
เด็กที่ก่อนนี้โดนเขาทุบจนกระเจิดกระเจิงไปทั่ว วันนี้ดันกล้าใช้มีดฟันเขา!
โอ่งข้าวของเขาก็จวนจะก้นเปลือยอยู่แล้ว ถ้าขายพี่สะใภ้ได้ ฝั่งนู้นสัญญาจะให้หมูอีก 20 ชั่ง น้ำข้าวกล้องอีก 50 ชั่ง
เขาจะไม่ตีไอ้เด็กบัดซบนี่ให้ตาย แต่จะขายนางให้แก่ไอ้เตี่ยเดนตาย ให้มันทำให้ตาย ยังได้เงินค่าสินสอดกลับมาอีก
พี่สะใภ้เซี่ยอุ้มลูกชาย สมองสับสนอลเวงไปหมด
ลูกสาวจะสู้กับครอบครัวหมาจิ้งจอกเยี่ยงนี้ได้อย่างไร
ล้วนนางไม่เอาไหน ช่วยเหลือลูกไม่ได้เลย
มือที่ถือไม้เท้าของผู้ใหญ่บ้านกระแทกลง เสียงไม้เท้าเอี๊ยมกระทบแผ่นหินดังทุ้ม
ในดวงตาพร่ามัวของเขา พลันเดือดปุดด้วยโทสะที่คุ้นเคย ลูกกระเดือกเลื่อนขึ้นลง ในแววตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง
ครอบครัวเซี่ยนี้ ชั่วร้ายถึงที่สุดแล้ว
"เด็กดี อย่าร้องไห้ ข้าจะตัดสินให้"
กล่าวจบ เขามองไปยังพี่สะใภ้เซี่ยซึ่งนั่งอยู่บนพื้น ผอมจนเห็นกระดูกลอย ชั่งถาม "ภรรยาหลวง เรื่องนี้เจ้าเห็นเช่นไร?"
ปะทะแววตาที่เปี่ยมด้วยความคาดหวังของบุตรสาว มือเปลือยเปล่าของพี่สะใภ้เซี่ยโอบกอดเด็กในอกที่เบาราวกับลูกแมวแน่นขึ้น ริมฝีปากแห้งแตกซิบ เลือดซึม แต่กลับรั้งเด็กแนบอกอีกสามส่วน ในนัยน์ตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ในบ้านไม่มีอาหารสักเมล็ด แล้วจะทำเช่นไร?
นางเห็นเช่นไร?
นางเป็นคนใกล้ตาย จะไปเห็นเช่นไร?
แต่นางปล่อยให้ทิ้งลูกตัวเองไปแต่งกับคนอื่นไม่ได้ ตายนางก็ไม่ยอม!
"ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้าน"
เซี่ยปู้ตงพลันเอ่ยขึ้น "ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้าน ครอบครัวข้าอยู่ในหมู่บ้านอย่างไรท่านก็ทราบดี
ยายต้องทนทุกข์กับความอัปยศ พ่อไม่มีเงินรักษาต้องตายอย่างอนาถ แม่ถูกบีบจนมุม น้องชายหิวจนไม่มีแรงแม้แต่จะร้องไห้
ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้าน ข้าขอแบ่งครัวเรือน พายายออกจากตระกูลเซี่ย
หากยังอยู่ที่นี่ ข้าเกรงว่าครอบครัวเราคงไม่มีทางรอดแล้ว"
ทันใดนั้น จางชุ่ยฮวาก็โผล่ออกมาจากเรือนอีกครั้ง มือยังกำไม้ขนไก่แน่น หวดลงมาที่เซี่ยปู้ตงทันที
"ไอ้เด็กสารเลวยังกล้าพูดเรื่องแบ่งครัวเรือน?
วันนี้ไปขุดผักป่ามาหรือยัง? ที่รกร้างหลังเรือนพลิกดินหรือยัง? ฟืนในเตาใส่หรือยัง?
รู้แต่จะนั่งคร่ำครวญอยู่ในบ้าน ไม่รู้ว่ายายข้าวใหม่ข้าวเก่าของเจ้าสอนอะไรให้ เอาแต่หลบซ่อนไม่ทำงาน..."
เซี่ยปู้ตงไม่มีทางยืนให้นางตีได้ นางบิดตัวหลบ ไม้ขนไก่เฉียดปลายหู หวดเอาเส้นผมปลิวไปสองสามเส้น
นางกลับตัวคว้าปลายอีกด้านของไม้ขนไก่ ร่างบางระหงโก่งเหมือนคันธนู แล้วกระชากเอามันมา ฟาดใส่ใบหน้าแก่ ๆ ที่พ่นแต่ถ้อยคำหยาบคายของอู๋ชุ่ยฮวาอย่างจัง
"โอ๊ย!"
อู๋ชุ่ยฮวาร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด คำด่าตัดพรวดจนชะงัก มือปิดปากที่ร้อนผ่าวแล้วถอยกรูด เล็บยังมีขี้เถ้าเตาติดอยู่
เห็นฟันสองซี่ที่ร่วงหล่นบนฝ่ามือกับเลือดที่ท่วมเต็มมือ นางก็ชะงัก เลือดไหลย้อยตามง่ามนิ้วหยดลงพื้นไม่เป็นจังหวะ
"โอ๊ย สวรรค์เอ๋ย ไอ้สารเลวนั่นมันจะฆ่าคน!
ไอ้ตัวขาดทุนคนนี้นี่มันจะเอาชีวิตข้าแล้ว
เจ้าตาเฒ่า ข้าไม่ขอมืชีวิตแล้ว..." เสียงโหยหวนของอู๋ชุ่ยฮวาทิ่มแทงอยู่เหนือยอดต้นไหวทางเข้าหมู่บ้าน ฝูงนกกระจอกแตกตื่นบินหนี
ผู้ใหญ่บ้านค่อย ๆ ยกมือขึ้น ห้ามปรามตาเฒ่าเซี่ยที่กำลังจะลงมือตีกับลูกชายสองคน
"เงียบปากให้หมด!
หากพวกเจ้าไม่ยอมรับครอบครัวนี้ ก็แบ่งครัวเรือนซะ!"
ครอบครัวของตาเฒ่าเซี่ยนี่ ทำเกินไปจริง ๆ
พี่สะใภ้เซี่ยก็พลักร่างอ่อนแรงยืนขึ้น มือที่ราวกับกิ่งไม้แห้งเกาะวงกบประตูแน่น ข้อนิ้วซีดขาว เส้นเอ็นนูนเป็นไส้เดือน แต่สายตากลับเฉียบคมดั่งคมมีด ตรงเข้าไปหานัยน์ตาพร่ามัวของตาเฒ่าเซี่ย
"น้าผู้ใหญ่บ้าน... ข้า... ข้าจะพาลูกกับแม่ผัว ตามเสี่ยวตงออกไป..."
เสียงนางแหบพร่าราวกับกระดาษทรายขัดถู แต่ทุกคำราวกับตะปู ตอกลงบนแผ่นหิน กระเด็นประกายเยือกเย็น
เสี่ยวตงพูดถูก หากยังอยู่ที่นี่ ทั้งครอบครัวก็ไม่มีทางรอด
วันนี้พวกเขายังขายนางไม่ได้ แต่พรุ่งนี้ ต่อไป ตัวเองและเสี่ยวตงอาจโดนครอบครัวนี้เอาไปแลกเงิน
"แบ่งก็แบ่ง!"
ตาเฒ่าเซี่ยเคาะกล้องสูบยาลงกับพื้นรองเท้าอย่างแรง ลูกไฟกระเซ็นขึ้นสามนิ้ว
"ข้าจะดูว่าเมื่อไร้ร่มโพธิ์ร่มไทรตระกูลเซี่ยแล้ว ฝูงนกกระจอกอย่างพวกเจ้าจะบินได้สูงสักแค่ไหน!
หนังสือแบ่งครัวเรือน เดี๋ยวนี้ก็เขียน!"