บัตรเชิญวางอยู่บนโต๊ะหนังสือของเซี่ยหวยซวี่ตลอดทั้งคืน เช้าวันต่อมา ระหว่างมื้อเช้า เสิ่นหว่านอวิ๋นก็เอ่ยถึงเรื่องของขวัญขึ้นมา
“คราวนี้ตระกูลฉู่จัดงานใหญ่ ของขวัญจะให้เบาไม่ได้” เธอตักน้ำแกงใส่ชามให้เซี่ยฉี่หมิง “หวยซวี่ ของขวัญส่วนของลูกจะไปเลือกเอง หรือให้พี่เฉินจัดการให้?”
“ให้พี่เฉินจัดการเถอะ” เซี่ยหวยซวี่ไม่แม้แต่จะเงยหน้า “เลือกตามงบ เอาแพง ๆ ก็พอ”
เซี่ยฉี่หมิงมองลูกชายแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร
เสิ่นหว่านอวิ๋นวางช้อนลง “ไม่ไปดูเองหน่อยเหรอ?”
“ไม่ต้องครับ”
บ่ายวันนั้น พี่เฉินส่งรูปมาให้ห้ารูป เป็นกำไลจากร้านเครื่องประดับทั้งหมด มีป้ายราคาอยู่ข้าง ๆ ระหว่างพักคาบเรียนที่ชั้นเรียนแข่งขัน เซี่ยหวยซวี่กดเปิดดู กวาดตามองตัวเลขแถวล่างสุด แล้วตอบกลับไปสองคำ 【เอาอันนี้】
พอตกเย็นกลับถึงบ้าน เสิ่นหว่านอวิ๋นก็ยืนรอเขาอยู่ในห้องนั่งเล่นพร้อมโทรศัพท์ในมือ
“พี่เฉินบอกว่าลูกใช้เวลาตอบกลับแค่สามวินาที” เธอว่า “รูปยังไม่ได้ขยายดูเลยใช่ไหม?”
“ราคาก็เขียนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่เหรอครับ?”
“ถ้าหนูคนนั้นรู้ว่าลูกใช้เวลาเลือกของขวัญวันเกิดให้เธอแค่สามวินาที...”
“เธอไม่รู้หรอกครับ” เซี่ยหวยซวี่เปลี่ยนรองเท้าเสร็จ ก็สะพายกระเป๋านักเรียนขึ้นชั้นบนไป
เสิ่นหว่านอวิ๋นมองตามแผ่นหลังเขาแล้วส่ายหน้า
หลังเลิกเรียนวันพุธ ชั้นเรียนแข่งขันไม่มีคาบ เซี่ยหวยซวี่ชวนหลินเยว่ไปด้วย บอกว่าจะไปห้างสรรพสินค้าเป็นเพื่อนเขาสักหน่อย
หลินเยว่คิดว่าจะไปซื้อรองเท้ากีฬา แต่กลับถูกพาเข้าไปในร้านเครื่องเขียน ร้านอยู่ด้านในสุดของชั้นสาม ตู้กระจกเรียงรายไปด้วยปากกาหมึกซึม แสงไฟตกกระทบจนด้ามปากกาเป็นประกายวาบตา